Çıkarken, o zamana kadar fark etmeden çevremdekilere yaptığım bedensel yorumları düşündüm: Bazen sohbet açmak, bazen doğru olduğuna inandığım, hatta iltifat etmek için söylediğim, "Zayıflamışsın. Yanaklarına renk gelmiş, ne kadar sağlıklı görünüyorsun. Yoruluyor musun? Dinlen birazcık," gibi aslında iyi niyetle edilen sözler...
İnsanların bedenlerinden utanmasında hepimizin suçu vardı. Karşımızdakini, kendimizin ya da genelin estetik yargılarına göre eleştirerek derin yaralar açıyorduk. İşin tuhaf yanı, bu hepimize öyle çok yapılıyordu ki, artık normal geliyordu.