Yetişkinlik, hakikatı artık inkar etmemektir; bastırılmış acıları hissetmek, bedenin duygu seviyesinde hatırladığı hikayeyi bilinçli olarak kabul etmek ve bastırmak yerine o hikayeyi birleştirmek demektir. Ebeveynle temasın gerçekten sürdürülüp sürdürülemeyeceği, her bir vakanın koşullarına bağlı olacaktır. Kesinlikle şart olan, çocukluktaki içselleştirilmiş ebeveyne karşı zararlı bağlılığın sona erdirilmesidir. Bu bağlılığa sevgi desek de, aslında bu adı kesinlikle hak etmez. Minnet, merhamet, beklenti, inkar, yanılsama, itaat, korku ve ceza beklentisi gibi farklı öğelerden yapılmıştır.
Diktatörler ve insanları hor görenler işte böyle doğarlar; bu insanlar çocuk olarak asla saygı görmemişlerdir ve daha sonra yarattıkları devasa bir kudretin yardımıyla bu saygıyı kazanmak için ellerinden geleni yaparlar.
Kendimizi içimizdeki yıkıcı uğraşlarını sürdüren içselleştirilmiş ebeveynden kurtarmamız gerekiyor,ancak böyle kendi hayatlarımızı onaylayıp kendimize saygı duymayı öğrenebiliriz.