Odanın duvarları bomboş. Nasıl yaşadım on yıl bu evde? Bir gün resim asmak gelmedi mi içimden? Kötü bir resim asarım korkusuyla hiç resim asmadım; kötü yaşarım korkusuyla hiç yaşamadım.
Beni bir gün unutacaksan, bir gün bırakıp gideceksen boşuna yorma. Boş yere mağaramdan çıkarma beni. Alışkanlıklarımı, özellikle yalnızlığa alışkanlığımı kaybettirme. Boşuna tedirgin etme beni.
Seni tanımadan önce ağaçların çiçek açtığı ve yaprak döktüğü mevsimleri hep kaçırırdım. Resim yapmayı sevdiğim halde denizin mavisini bilmezdim. Yaprağın yeşilinin her mevsimde değiştiğine dikkat etmemiştim...