Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Ne kadar düşünüyorsam, bu hayatı sürdürmek boşuna! Ben toplumun bir mikrobu olmuşum, zarar veren bir varlık. Başkalarının sırtına yük. Bazen deliliğim başlıyor. Uzağa, çok uzağa, kendimi unutacağım bir yere gitmek, unutulmak, kaybolmak, yok olmak istiyorum. Kendimden kaçıp, çok uzaklara, mesela Sibirya'ya gitmek, ahşap evlerde, çam ağaçlarının altında, gri gök ve karın, lapa lapa yağan karın altında, gidip kendi hayatıma yeniden başlamak istiyorum. Ya da mesela Hindistan'a gitmek, parlak güneşin altında, göğe başlarını uzatmış ormanların altında, acayip insanlar arasında, kimsenin beni tanımadığı, kimsenin dilimi bilmediği, her şeyi kendimde hissedeceğim bir yere gitmek istiyorum. Ne var ki bu iş için yaratılmadığımı görüyorum. Hayır, ben tembelin biriyim. Yanlışlıkla dünyaya gelmişim. Bütün planlarıma göz yumdum. Aşktan, şevkten, her şeyden kenara çekildim. Artık ölüler sınıfından sayılıyorum.
Aynı ümitsizlik çemberinde aklım durmuş;kendi varlığım beni hayretler içinde bırakmış! İnsan kendi varlığını hissettiği zaman ne kadar acı ve korkunç oluyor! Baktığım aynada kendime gülüyorum.Yüzüm kendi gözüme o denli yabancı,uzak ve gülünç geliyor ki...
Artık ne arzum kaldı ne kinim.İçimdeki insanı yitirdim.Kaybolsun diye bir yere bırakıverdim.Hayatta insan ya melek olmalı,ya doğru dürüst insan,ya da hayvan.Ben onlardan hiçbiri olamadım.Hayatım ebediyen kayboldu.Ben bencil,acemi ve zavallı olarak dünyaya gelmiştim.Şimdi artık geri dönüp, başka bir yolu seçmem imkansız.Bundan böyle bu anlamsız gölgelerin peşinden gidemem.Yaşamla yaka paça olamam, güreş tutamam.