Değer yaratan insan,tam anlamıyla sayıklayan varlıktır;bir şeyin var olduğu inancından mustariptir,oysa nefesini tutması kâfidir:Her şey durur.Heyecanlarını askıya alsa:Artık hiçbir şey titremez olur.Kaprislerini ortadan kaldırsa:Her şey soluklaşır.Gerçeklik aşırılıklarımızın, ölçüsüzlüklerimizin ve dengesizliklerimizin bir eseridir.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Ölüm duygusu olan insanla bu duyguya hiç sahip olmayan arasında, iletişimi mümkün olmayan iki dünyanın uçurumu açılır; bununla birlikte ikisi de ölür;fakat biri ölümünden habersizdir, ötekiyse bunu bilir;biri sadece bir anda ölür, ötekiyse sürekli ölmektedir...
İmandan daha büyük bir feragat var mıdır?İman olmadığında sonsuz sayıda çıkmaza girildiği doğrudur.Ama hiçbir şeyin sonunun hiçbir şeye çıkmadığını; evrenin, hüznümüzün bir yan-ürünü olduğunu bile bile,bu ayak sürüme ve kafamızı yere göğe vura vura ezme zevkinden kendimizi niye mahrum edelim?
Atadan kalma ödlekliğimizin bize önerdiği çözümler, entelektüel edebinden yan çizmenin en beter yollarıdır.Yanılmak, kandırılmış olarak yaşamak ve ölmek;insanların yaptığı budur.
Vaktiyle bir "benliğim"vardı;artık sadece bir nesneyim... Yalnızlığın bütün uyuşturucularını tıka basa alıyorum;dünyanın uyuşturucuları bana benliğimi unutturamayacak kadar hafiftiler.
Asalet varoluşun yadsınmasındadır,harap olmuş manzaralara tepeden bakan bir tebessümdedir yalnızca.