Cankız'ın iri ve güzelliklerini Osman'a verdiği gözleri, sadece birkaç saniye için oğluna baktı, sonra da ebediyen kapandı.
Gülışık sesini yükseltti, evrenin en iyi kesin gerçeğini tekrarladı:
- "Küllü men aleyha fan."
Dünyayı bize büyük gösteren bizim küçüklüğümüz, oğul. Hırsımız, sabırsızlığımız, bencilliğimiz. Önce bu yüzden küçülüyor, sonra da dünyayı çok büyük görüyoruz.
"Mutlu sonlara ne oldu?"
"Onları cumartesi matinesinde filmlerde gösteriyorlar."
"Tabii ki ama ya gerçek hayatta?"
"Bütün bildiğim, geceleri yatağa giderken kendimi iyi hissettiğim, Doug. Bu da günde bir kere mutlu son demek. Ertesi sabah kalkıyorum ve belki bir şeyler kötü gidecek. Ama tek yapmam gereken, o gece yatağa gideceğimi ve sadece orada bir süre uzanmanın her şeyi düzelteceğini hatırlamak."