İnsanın her şeyi yıkıp kaos haline getirmeyi sevmesi, üzerine uğraştığı yapıyı bitirmekten, gayesine ulaşmaktan içgüdüsel olarak korkmasından mı kaynaklanıyor acaba?
Bir yandan kurduklarından utanır , bir yandan da kafasını kurcalaya kurcalaya 'olabilirdi' bahanesiyle olmuşları alabildiğine şişirir, eklemeler yapar ve hiçbir şeyi affetmez. Belki öç almaya da kalkışır, ama bunu miskince, sinsi sinsi, ne öç almak hakkına ne de başarısına inanarak yapar; bu teşebbüsün onu öç almak istediği kimseden yüz kat daha fazla üzeceğini, ötekininse kılının bile kıpırdamayacağını önceki tecrübeleri sayesinde ta baştan beri bilir.