Mira Koçak
@mutlugadair
250 okur puanı
Temmuz 2019 tarihinde katıldı
Merkez efendi bir müderris olmanın tecrübesiyle çok güzel ve etkili konuşmakta, bize dersler vermekteydi :
" Musa yenilip yanılıp bir hata işlemiş, bir tokatla bir adamı öldürmüş, katil olup elini kirletmişti, Eli kirlenen musa artık elim işe yaramaz karamsarlığına düşmedi.
Eğer düşseydi elini kaldırıp atması gerekirdi. Oysa musa elini temizlemenin çarelerini aradı. Tövbeye yöneldi, ettiği zulmü Allah'a arz etti, af diledi. Allah da
Onun kirlenen elini rahmetiyle Yed-i Beyza'ya dönüştürüp pırıl pırıl bir el yaptı. imdi, insana düşen, kirleneni atmak değildir, kiri atmaktır! Kirleneni dışlamak değildir, kiri dışlamaktır.Herkes kirlenebilir ama temizlenme imkânı daima vardır. Insandir, nefes sahibidir, günaha girebilir, küfre sapabilir, çamura düşebilir. Peki ama çamura düştü diye onu feda etme hakkımız var mıdır? Allah yaratmıştır madem, öylece bırakamayız, onu alıp yıkamak,
Musa'nın eli gibi pırıl pırıl etmek gerekir."
Reklam
Istanbul'a nazaran çiftliği sevmemin belki de en Önemli nedeni babamın çiftlikte annemi hiç dövmemesiydi. Bütün bir yıl boyunca ayda bir kaçdefa tekrarlanan ve bütün evi inleten dayak faslı çiftliğe gelince kesilirdi. Annemin vücudundaki morartilar, çürükler yaz boyunca iyileşmeye yüz tutat, yenilenmiş bedeniyle adeta kendini kışa hazırlardı. Babam hep yatak odasında döverdi annemi, ben bir alt kattaki odamdan her şeyi duyardım. Bazen yorganın altında yastığı kafama bastırarak "La,la,la!.. diye bağırır böylece sesleri yok etmeye çalışırdım. Çok daha küçükken korkudan altıma kaçırırdım. Dayaktan hemen sonra annem yanıma gelir, üstümü değiştirir, korktuğumu bildiğinden ben uyuyana kadar yanımda uzanırdı. Bu şekilde uzun uzun birbirimizin gözlerine bakardık annemle, bazen kendini tutamaz, birkaç damla gözyaşı dökerdi bu haldeyken. Ben elimle annemin gözlerini siler, yüzünü kurular, öperdim. Hiç konuşamazdık, sadece bakışırdık, sarılırdık,sonra uyurdum...
"Gürültü patırtının ortasında sükûnetle dolaş, sessizliğin içinde huzur bulunduğunu unutma. Başka türlü davranmak açıkça gerekmedikçe herkesle dost olmaya çalış. Sana bir
kötülük yapıldığında verebileceğin en iyi karşılık unutmak olsun.
Bağışla ve unut.
Ama kimseye teslim olma. Içten ol telaşsız, kısa ve açık seçik konuş. Başkalarına da kulak ver. Aptal ve cahil oldukları zaman bile dinle onları: çünkü, dünyada herkesin bir öyküsü vardır.
" Derslerinizin müsveddelerini mi getirdiniz Efruz Bey?"...
"Yazdım, fakat getirmedim, " dedi."
"Vah,vah...Niçin efendim?"
"Çünkü..."
Efruz bey, kendisinin kıskanıldığını, böyle küçüklüklere
tahammül edemeyeceğini, artık şimdiden sonra yüz binlerce lira verseler, Bucakta gelip bir kelime söylemeyeceğini anlattı.
" Ben çok samimi idim, beni anlamadılar " dedi.
"Beni kıskandılar. Zannettiler ki, Şöhret peşinde geziyorum. Haşa... Ben şöhrete tenezzül etmem. Şöhret öyle bir şeydir ki, kendi kendine gelir. insanın isteyip istememesinin ehemmiyeti yoktur.'
Sonra hayat hakkında gayet acı felsefeler yaptı.
Insanlar nankördu. Kadir ve Kıymet bilmezlerdi. (dedi).
Puan vermedi·
Beğendi
Şevket Bey ciddi bir kararla önündeki kâğıda yazmaya başladı. Bu,genç kızın annesine hitaben izdivaç talebini mütezammın (evlenme isteğini içeren) bir mektupu.
Bir ay sonra Şevket Bey genç zevcesinin dizleri dibinde hayatın en büyük saadetinden müstefid oluyordu. (istifade ediyordu) Lakin heyhat (Ama ne yazık) !
Hayatta en az devam eden saadettir.
Reklam