10/10
Sosyalist düzenle birlikte oluşan yeni toplum düşüncesinin, dolayısıyla da yeni insan'ın yaratılma sürecinin ve bu süreçteki insan psikolojisinin, yine kendine has üslubuyla dile getirildiği şahane Andrey Platonov eseri.
Baş karakter Voşov'un düşüncelere dalması sebebiyle işten atılması ve bunun neticesinde karşılaştığı bir avuç iyi insanla beraber mutluluk içinde yaşayacakları bir binanın inşası için çukur kazmaya başlamaları ile devam eder eserin ilk bölümü.
İkince bölümde ise kolektifleşme sürecine girecektir insanlar.
İnsanlar sadece çukur kazmaya odaklanır, öyle ki yemek yemeyi unuturlar. Bir deri bir kemik kalsalar dahi çukur kazarlar, çünkü mutluluk ancak böyle mümkün olacaktır; fakat sonra kendi elleriyle yaptıkları tabutlarda ölümü beklerler.
Yani, mutlu ve geleceğe daha umutlu bakarak yaşayan insanların oluşturduğu umutlar ülkesini
yaratmak amacıyla çıkılan bu yol, umutsuzlukların ve kayıpların ülkesine varmıştır.
Öte yandan, her olay ve karakter bir durumu sembolize eder. mesela ümit edilen bina komünizmin, karakter nastya ise sosyalist sistemin yansımasıdır.
Tüm bunlar öyle güzel psikolojik yazılmıştır ki, platonov'a bir kez daha hayran kalırsınız.
Kitapta Serap ve Serdar isimli iki karakterle tanışıyoruz. Onlar seçmedikleri hayatlara doğan, çocuklukları ile şekillenen karakterlere sahip iki iş arkadaşı. Bunarladaşlık zamanla evliliğe doğru yönelir.
Serap be Serdar çocukluklarında mutsuz ve sevgisiz büyümüş bireylerdir. Mutsuz yalnız bir çocukluk maalesef ileride de mutsuz ve yalnız yetişkinler ve yuvalara dönüşüyor.
Serap mutluluk gerçekten de Serdar da mı yoksa, özün de mi? Diye sorgulamaya başlar.
Evliliklerinde sadık olamayan ikili beraberliklerinde de sadık olamazlar. Hep gel gitli bir birliktelikleri olur.
Serap hayatında hep boşluğunu hissettiği duyguları doldurmaya çalışsa da bataklığa saplanmış gibi her seferinde biraz daha batar. Serdar,her seferinde vazgeçtim dese de Serap’ın tek bir sözüyle geri döner.
Kitapta beni en çok etkileyen kısım Serap’ın gidişinden sonra ki gün gün anlatılan bölümdü. En çok yıpratan bölümdü beni.
—————————
- “ İşte, bu adam!” diyordu içinden. “Kurtarıcımız bu adam. Bu o! Kehanetteki adam. Zaman geldi.”
- “ Aşkı düşlemek, yaşamaktan daha haz vericiydi. Düşte çürüme yoktu, zaman yoktu. Aradığı temas değil; hayalin yakınlığıydı.“
Bu kitap ile beni tanıştırdığı için @okuyankuzenler ‘e çok teşekkür ediyorum.
Suat Koroğlu
@suat_koroglu_kitaplari_
@okuyankuzenler
@fenikskitap
#serap #okudumbitti
Puan vermedi
Lisans zamanı okumuştum. İlk başta yazarı anlamak güç ancak biraz ilgi ile tema yakalanmakta.
Soru şu: İnsanlığın geldiği noktada mutluluk ile tüketim özleşleştirilmiştir. Sahi gerçekten öyle midir?
Gece Yarısı Kütüphanesi'ni okurken kendimi sık sık Nora'nın yerine koydum ve hayatımda verdiğim kararları düşündüm. Kitap, "Acaba farklı bir seçim yapsaydım ne olurdu?" sorusunu etkileyici bir şekilde ele alıyor. Akıcı anlatımı sayesinde kitabı büyük bir merakla okudum. Özellikle pişmanlıklar ve mutluluk üzerine verdiği mesajlar beni etkiledi. Bana göre kitabın en güzel yanı, kusursuz bir hayatın olmadığını ve sahip olduğumuz hayatın değerini bilmemiz gerektiğini göstermesiydi. Okurken hem duygulandım hem de kendi hayatımı sorguladım. Genel olarak beğendiğim, düşündürücü ve umut veren bir kitaptı.
"İnsan değeri zekadan bağımsızdır . "
Algernan'a Çiçekler , düşük IQ seviyesine sahip Charlie Gardon'un deneysel bir ameliyatla çok zeki hale gelmesini anlatır .Charlie ameliyat öncesinde zekasının artmasını ve insanların onu kabul etmesini ister .Ameliyat sonrasında ise çok zeki olur , ancak daha mutlu olmaz .Çünkü insanların geçmişte onunla alay ettiğini fark eder ve kendini yalnız hisseder.Ve bence burda bu soruyu kendisiyle birlikte getirir "Bilgelik mutluluk mudur."
Kitapta dikkatimi en çok çeken cümlelerden biri ; kitap boyunca Charlie "Ben bir insanım ."düşüncesini vurgular . Bu da insanların değerlerinin zekalarıyla değil , insan olmalarıyla ölçülmesi gerektiğini gösterir . Acaba Charlie zeki biri olarak Norma 'nın karşısına çıkmasaydı yine iyi davranacak mıydı?Bence kitabın vermek istediği en önemli mesaj , zekanın her zaman mutluluk getirmediği ve her insanın saygıyı hak ettiğidir.
Modern Dünyada Küçük Bir Mola
Sade Bir Hayat, modern hayatın hızına karşı yavaşlamayı, sadeleşmeyi ve gündelik yaşamın içindeki küçük mutlulukları konu alan bir roman. 
Hwang Bo-reum, karakterleri ve yaşam deneyimleri üzerinden mutluluk, yalnızlık, tüketim alışkanlıkları ve hayatın anlamı gibi konulara değiniyor.
Kitap, güçlü bir olay örgüsünden çok düşünceler ve gözlemler üzerine kurulmuş. Sakin temposu ve huzurlu atmosferiyle öne çıkarken, okuru daha yavaş ve farkındalıkla yaşamaya davet ediyor. Özellikle “slow living” temalı kitaplardan hoşlanan okurların ilgisini çekebilecek bir eser.Edebiyat
