“İnsan bir anlamı olduğuna inandığı sürece dayanılmaz acılara katlanabilir ancak bütün talihsizlikler onu bulmuşken ‘bir aptalın anlattığı bir masal’ın içinde yer aldığını kabul etmek zorunda kalırsa yıkılır.”
— Carl Jung
Çünkü insanı ayakta tutan şey acının kendisi değil,
o acının bir gün bir yere varacağına dair inancıdır.
Ne zaman ki yaşananların bir amacı olduğuna dair umut söner,
işte o an yük ağırlaşır, yollar uzar, nefes daralır.
Çünkü anlamsızlık, acıdan daha keskindir…
acı yaralar, ama anlamsızlık insanın içini boşaltır.
Ve insan bazen en büyük yıkımı,
başına gelenlerden değil,
onların hiçbir şeye değmediğini düşündüğü anda yaşar.