A.Karadağ
@mutlulukmknts_
Hayatın küçük anlarında saklı duyguları ve farkındalıkları kelimelere döker. Onun için yazmak, bazen bir düşünceyi paylaşmak bazen de bir kalbe sessizce dokunmaktır.
hayatta kelimelerin anlamını yitirdiği veya işe yaramaz göründüğü anlar vardır ve onları ne kadar kullanmaya çalışırsak çalışalım, yetersiz görünürler. o zaman konuşmayız, sadece hissederiz.
"biz bir insandan nefret ediyorsak, bu insanın görüntüsüyle karşımıza çıkan kendi içimizde yuvalanmış birinden nefret ediyoruzdur.
bizim kendi içimizde olmayan şey, bizi kızdırmaz."
Hermann Hesse
Zehir her zaman içilmez; bazen sadece duyulur.Alıntı
Bir sohbet sırasında sıradan gibi duran bazı sözler var… Küçücük, önemsizmiş gibi görünen ama aslında içimize bırakılan minik zehirler.
O an fark edilmiyor belki.
Gülünüp geçiliyor, kulaktan girip kaybolduğu sanılıyor.
Ama zaman geçtikçe o sözler, sinsi sinsi zihne yerleşiyor; düşünceleri, duyguları ve hatta insanın kendine bakışını bile ele geçirebiliyor.
Çünkü bazen en derin yaralar, bağırarak söylenen sözlerden değil;
fısıldanarak bırakılan cümlelerden doğar.
GünaydınAlıntı
Kaçıncı "günaydın"da
bana denk geldi senin günaydının?
Denk gelen her günaydın
gerçekten gün aydınlığı mıydı,
yoksa yalnızca söylenmiş bir alışkanlık mı?
Gün aydınlandıysa eğer, neden dünün karanlığı
bugünün omuzlarında ağıt yakar hâlâ?
Soyle, hangisi daha gerçek:
Ömür boyu süren yasın ağır gölgesi mi, yoksa günün gelip geçen, ansızın dokunup kaybolan ışığı mı?
Ve yine de...
Sana da günaydın.
Tek kelimelik bir sorgu makinesine sıkışmış
tüm ölü günaydınların
sessiz sefasına... A.ka
Ne kadar çok kendin olursan, o kadar az kalabalığa ihtiyaç duyarsın.
Başta yalnızlaşıyormuş gibi hissedebilirsin…
Çünkü eskiden seni oyalayan sesler azalır,
seni yoran kalabalıklar yavaşça hayatından çekilir.
A.ka.