Aynı olayların, farklı zamanlarda başka yüzlerle yeniden karşıma çıktığından emin olsam.. onları dönüştürmekten çekinmezdim.
Çünkü yaşanabilir olan, çoğu zaman olduğu gibi kalan degil; anlamı değiştirilebilendir.
Tekrar eden hayatların hangi evresinde
dönüşümden kaçınmadıysam, orada hatalı sayılmam belki de...
Asıl hata, dönüşebilecekken aynı kalmayı seçen yerde başlıyor bence!
Belki de insanın en büyük yanılgısı şudur:
Yaşadıklarının kader olduğunu sanmak...
Oysa çoğu zaman kader dediğimiz şey, donuşmeyi erteledigimiz aynı hikâyenin farklı bir sahnesi değil mi?
İnsan değişmediği sürece hayat
değişmiyor
sadece sahne degişiyor, oyuncular değişiyor
ama oynanan hikâye aynı kalıyor.
A.ka.