"Artık ne mutlu ne de mutsuzum.
Her şey geçip gidiyor.
Bu zamana kadar yaşadığım, soğuk bir cehennemi andıran sözde "insan" dünyasında tek gerçek şey bu.
Her şey geçip gidiyor.
Bu yıl yirmi yedi yaşına gireceğim. Saçlarım beyazladı diye insanlar genelde kırkımı geçtiğimi sanıyor."
"Horiki'nin o gizem dolu mutlu gülüşüne ağlamıştım. Tüm muhakememi de, karşı koymayı da bir kenara bırakıp o arabaya bindirilmiş, bu hastaneye getirilmiş ve deli olmuştum. Artık oradan çıksam da deli olarak damgalanacaktım.
Hayır.
Deli değil. Bir sakat.
Arızalı bir insan.
Artık tam anlamıyla insanlığımı yitirmiştim."
"Cedric'i hatırlayın. Gün gelir de doğru olanla kolay olan arasında seçim yapmanız gerekirse eğer, iyi kalpli, yardımsever ve cesur bir çocuğa, sırf Lord Voldemorť un yoluna çıktığı için neler olduğunu hatırlayın. Cedric Diggory'yi hatırlayın."
Voldemort usulca, "Çok iyi," dedi, o asasını kaldırırken
Harry'nin üstündeki baskı da azaldı. "Ve şimdi bir erkek gibi benim karşıma çıkacaksın.. sırtın dik ve gururlu, babanın öldüğü gibi..."