C
@mybookpile
Bir okuyucu binlerce hayat yaşar.
Goodreads: goodreads.com/user/show/37455...
Şu anda okuduğu kitaplar
Büyülü gerçekçilik sevdiğimi kanıtlayacağım derken bütün bu eserlerin üstünden geçtiğimi fark ettim, artık neyi sevmediğimi ve okumayacağımı biliyorum.
Kendi tercihiyle ezilenler, hayatın fırsat tanımadan ezdikleri
Ne anlamda ezilenler? Toplumun ezdikleri, fakirliğin altında ezilenler, duygusal yetersizliğin ve bağımlılığın ezdikleri... Bu kısıtlanma hali bazen içten gelir, insan kendini öyle hallere sokar ki, bir düşmanın verebileceği zarardan beterini verebilir. Her tondan karakter ve altında kaldıkları enkazları konu alan bir hikayeydi. Bu ezilmişliğin üstümde acı bir tat bıraktığını söylemeliyim. Alışık olduğumuz zorluklara göğüs gerenler ya da boyun eğmek zorunda kalanların yanında emosyonel olgunluğunu tamamlayamamış karakterleri okumak tam bir işkenceydi, evet Alyoşa'dan bahsediyorum ve onu her şartta mazur gören Nataşa'dan. Kitabın büyük bölümü bu "aşkın" etrafında döndüğü için yakınmaya hakkım da vardır sanıyorum ki... Boğuldum.
Kendi kararlarını vermekten aciz, duygusal açıdan tam bir çocuk, kolayca yönetilebilen yön verilebilen ve şıpsevdi Alyoşa bir yandan, onun her tavrına, hatasına katlanıp kucak açan gurursuz Nataşa diğer yandan fazlasıyla sinirimi bozdular. Bütün bunlar yaşanırken bu örgüde gidip gelen, aracılık eden, sevdiği kadının acısını izleyen Vanya'nın ezikliği de apayrıydı. Vanya'nın gözünden Nataşa ne kadar olağanüstü bir karakterse okuyucunun gözünde o kadar düşüktü. Hem Vanya hem de Nataşa aşk uğruna özsaygılarını kaybetmiş karakterlerdi. Bir tür sömürünün parçaları haline gelmişlerdi. Bütün bu karakterler kabullendikleri bir ezilişi yaşıyordu adeta. Üzülemedim. Kalbimi kıran tek hayat Nelly'ninkiydi, karşı koyamadığı için katlanmak zorunda kalan tek kişiydi çünkü, çocuktu, terk edilmişti ve korkunç bir hayatı vardı. Diğerlerinin gurursuz duruşuna karşılık bu çocuğun yaşam mücadelesi kitabın odak noktası olmayı hak eden tek konuydu diyebilirim.
Yazarın çeşit çeşit ezilmişliği böyle basit
Çok tekrar ediyor, bir olay örgüsü yok, yazarın neyi hedeflediğinden emin değilim, temayı doğru düzgün bir kurguya yedirebilecekken bir kadının bir adamı sayfalarca övmesine ona hayranlık duymasına şahitlik ediyoruz. Bir yandan dünya yanıyor, insanlık bitmiş deniyor, ortada çok canlı bir distopik anlatım söz konusu ama bu anlatımı destekleyen hiçbir şey yok, her şey havada kalmış.
Fikir güzel, yazarın hicivleri yerinde fakat bunları 10-20 sayfada da anlatabilirdi, 260 sayfa yazıp yalandan iki karakter koymasına gerek yoktu, karakterlerin başından bir olay da geçmiyor, neden buradalar ne katkıları var bilemiyorum.
Çin edebiyatından, çin edebiyatı olduğu bilinciyle okuduğum ilk kitap. Sade ve sürükleyici bir dili var. İnsanı yormuyor ama aynı zamanda kısa bir sürede kocaman bir yük bırakıyor. Sıradan bir köyde sıradan köylülerin hayatını okuyoruz, tarih sahnesinde yaşananlardan nasıl ve ne düzeyde etkilendiklerini en basit haliyle sunuyor yazar. Ben tarih okumayı pek sevmeyen biri olduğumdan günlük hayat üzerinden yazılan ve tarihi gösteren eserleri daha etkileyici ve öğretici buluyorum bu yüzden beni bu açıdan inanılmaz tatmin eden bir kurgu oldu.
Ne kadar özel bir hikayeydi peki? Hiç. Benzer acıları yaşayanları görmek için Çin'e gitmeye gerek yok ama bir yerde acının benzerliğini ve evrenselliğini görebilmek için etkili ve gerekli bir deneyim sunduğunu düşünüyorum.
Savaşın tahmin edilebilir ama yaşamadığımız yüzü olabildiğince canlı ve şiirsel bir şekilde aktarılmış, her şey gözümün önünde yaşanmış kadar berrak, hisler damarlarımda hayat bulmuş kadar gerçek, o kadar şiirsel bir dili var ki okurken insanın kendini bu kadar net ifade edebiliyor oluşuna ve ifade ediş şeklinin güzelliğine hayran oldum, bir yandan da kendimi hapsedilmiş ve çaresiz hissedip tanımadığım bazı duygularla boğulacak gibiydim.
