Toprağın içinden beni kendine doğru çeken hep bir güç
yükselmiştir. Yukarıya yükselmek veya ilerlemek benim için önemli değil. Ben sokulup dalmak
istiyorum, sevdiğim tüm şeylerle, başkalaşması olası olamayanda çözülmek istiyorum. Yok olmaktan,
başkalaşmaktan, yitirmelerden, hiçe ve boşa çıkmaktan kaçmak için bunun biricik yol olduğunu
sanıyorum.
İnsanın mutluluğunun kendi adını bir ağaca kazımada olması gülünç değil midir? Bu büyük
bencillik değil midir ve kendilerinin bir tek tel saçta, bir tel, geri kalmadan kendi çürümelerine izin
veren diğer insanlar daha şerefli ve asil değiller mi?