Müzeyyen
@mzay
Şu anda okuduğu kitap
Karakterlerin hepsiyle bağ kurmamızı sağlayan bir anlatımı olsa da taraf tutmaktan çok bazı karakterlerin davranışlarına hakverip vermemek bize düşmüş. Kitabın sonlarına doğru gerçeklerin okuyucuya yansıtılması ve bu gerçeklere kör ve sağır olan insanlara tahammülün azalmasıyla zorlu bir okuma süreci oluyor. Ama içten içe bir umut da olmuyor değil.
Dostoyevski okuyucuyla gerçekten konuştuğunu hissettiriyor ve olayların bazılarına dikkat çekiyor. Bunun anlamı, daha sonra bu konuya değineceğiz ya da bu olaya dayandıracağımız noktalar var demek oluyor. Bunlara dikkat ederek okumak en iyisi olacaktır.
Hâliyle epey kalın bir kitap. Çok kısa sürede okumak, uzun vadede akılda kalıcılığını yitirdiğini deneyimlediğim için sindire sindire okudum.
Okumadan önce kitap hakkında pek bir fikrim yoktu ama kitabın başlarından itibaren neler olacağını az çok kestirebiliyorsunuz.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Tanrı yoksa, yeryüzünün de, evrenin de başı insan demektir. Mükemmel! Yalnız Tanrısız erdemli olabilir mi insan?
Geçenlerde bir süre Rusya'da kalmış bir Almanın, eğitim çağındaki gençlerimiz için Avrupa'da yayımladığı bir yazıyı okudum. "Rus öğrencisine, şu ana kadar hiç bilmediği yıldızlarla dolu bir gök haritası gösterin. Ertesi gün bunu size, üzerinde düzeltmeler yaparak geri verecektir..."
Zaten kurtuluş, kurtarıcının ölümünden sonra gelir. İnsanlar peygamberleri kabul etmez, onları öldürür, ama acı çekerek ölenleri severler, yok ettiklerini kutsallaştırırlar.