N.
@nagihcn
Herhangi bir işe başlarken öncelikle huzur içinde ve tüm kuşkularından arınmış olarak başlamak zorunluluğu vardır.İyi ama ben kendimi nasıl kandırabilirim?
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Pis pis çıkışmalarımı,bağırmalarımı dinleyince yoruluyorsunuz;içinizde cız diye bir şey oluyor şimdi,değil mi?Olsun,ben de sesimin tonunu değiştirir,sizlere berbat bir makamdan konuşma tezgâhlarım...
Ama yanımda konuşacak, bir şekilde işin çok içinde olmayan, hiç olmazsa mutsuz olmamdan hoşnut olacak kadar yakın olmayan tek bir kişi olmaksızın, böyle sessiz kalmaya daha ne kadar devam edebilirim?
Ölmüşken, yeniden ayağa kalkıyorum ve hatta intihara meyilli olduğum, ona çok yaklaştığım, yaralarım ve yanağımda gitgide belirginleşen(yoksa bu yalnızca benim hayal gücümün bir ürünü mü) doğum lekemle mezarımdan çıktığım hissine kapılıyorum.