Naile Sultan Öztürk
@naidasu
@my.little.sekai
.....katilleri de anlayabilecek durumdayımdır. Yeni yaşam yaratabilecek her şeye karşı nefretleri muazzam olmalı.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Bir çocuğu büyütmek yirmi yıl sürer, onu öldürmek ise saniyeler.
Duvar yaşamımın öylesine bir parçası oldu ki, haftalarca onu düşünmüyorum. Onu düşündüğümde bile bana ilerlememi engelleyen bir tuğla duvardan ya da bir bahçe çitinden daha tekinsiz görünmüyor. Onda özel olan ne var ki zaten? Birleşimini bilmediğim bir maddeden oluşmuş bir nesne. Bu tür nesneler yaşamımda her zaman zaman yeterinden fazla bulunmuştu. Duvardan dolayı yepyeni bir yaşama başlamak zorunda kaldım, ama beni gerçekten etkileyen şeyler hâlâ eskisi gibi: doğum, ölüm, mevsimler, büyüme ve çürü-me. Duvar, ne õlû ne de canlı olan bir şey, aslında beni ilgilendirmiyor, bu nedenle rüyamda onu görmüyorum.
Ve bugün, uzun bir Noel akşamları dizisinin ardından, ormanda bir inek, bir köpek ve bir kedi ile baş başa oturuyordum ve kırk yıl boyunca yaşamımı belirleyen bütün o şeylerin artık hiçbirine sahip değildim.
Masaya oturdum ve daha fazla direnmedim. Kaslarımdaki kasılmanın nasıl gevşediğini ve kalbimin yavaş ve düzenli biçimde attığını hissediyordum. Pes etmeye ilişkin basit karar bile işe yaramış görünüyordu. Eski zamanları açık seçik hatırladım; adil olmaya, hiçbir şeyi romantikleştirmemeye ve hiçbir şeyi karalamamaya çalıştım.
İnsanın kendi geçmişine karşı adil olması korkunç zor.