Ebeveynleriyle duyguları hakkında konuşan çocuklar daha güçlü bir duygusal zeka geliştirerek kendilerinin ve başkalarının duygularını fark etme ve anlamada daha iyi olabilirler.
Çocuk şarkılarını elbette çocuklar bestelemez. Büyükler yapar bu işi. Demek ki biz çocukları için şarkı besteleyen bir toplum değiliz.
Ama çocukları sahneye çıkarıp, bizim azap dolu şarkılarımızı söyletmekten ve onları dinlemekten zevk alıyoruz.
Garip bir durum değil mi?