İyilik ve kötülük herhangi bir ulusa, herhangi bir ırka,herhangi bir kültüre mahsus değildir; bireylere, kişilere aittir.Ancak önyargısız bir insanla karşılaşmak çok zordur.
"Çağdaş edebiyata güvenim yok demiyorum. Ama değerli vaktimi de zamanın vaftiz etmediği eserleri okuyarak ziyan
etmek istemem. Hayat yeterince kısa" diye eklerdi.
Ebeveynleriyle duyguları hakkında konuşan çocuklar daha güçlü bir duygusal zeka geliştirerek kendilerinin ve başkalarının duygularını fark etme ve anlamada daha iyi olabilirler.
Çocuk şarkılarını elbette çocuklar bestelemez. Büyükler yapar bu işi. Demek ki biz çocukları için şarkı besteleyen bir toplum değiliz.
Ama çocukları sahneye çıkarıp, bizim azap dolu şarkılarımızı söyletmekten ve onları dinlemekten zevk alıyoruz.
Garip bir durum değil mi?
İnsanlar niye akıl sahiplerini dinlemez, niye herkes kendi küçük aklını beğenir, niçin aklın da vücut gibi geliştirilecek birşey olduğunu bilmez, bir türlü anlayamam.