Törenden önce karşı cinsten birinin bizi duvaksız görmesine izin verilmiyor . Biz artık çocuk değiliz … henüz birinin zevcesi de değiliz . Ama birinin mülkü olarak işaretliyiz .
Ahırdaki atları izlemek için durdum ; yeleleri ve kuyrukları örülüp kırmızı kurdelelerle bağlanmış atları , kamp yolculuğu öncesinde muhafızlar tımar ediyordu . Aynı bizim gibi . O anda fark ettim ki bizi de böyle görüyorlardı …. Üreme mevsimi gelmiş kırsaklardan fazlası değiliz .
Kurgu şahane , güzel ve değişik bir konusu var ama kitap ilerlemiyor çünkü sürekli kendini tekrar eden bir hikaye 600 küsür sayfa gereksiz tekrarlarla geçiyor maalesef … sonlara doğru bir heyecan bir merak beklentisi ile okuyamadım ay yeter sonunda ne olacak artık bir yere bağlayın dedim