"Aynı zamanda, muhafaza ettiğim ve kendime karşı çevirdiğim bir hayatdoluluğum vardı. Az çok bezgin olmak değildir söz konusu olan; aşırılık derecesinde bir melankoli, aşırı bir hüzün gereklidir. İşte o zaman kurtarıcı bir biyolojik tepki oluşur. Dehşet ile vecd arasındaki etkin bir hüznü icra ediyorum."
"Ben seni bir şarkıda da hatırlarım bir otobüs durağında beklerken de. Ben seni bir çiçek bahçesinde de hatırlarım bir buğday tarlasında da. Ama ben seni nerede unutabilirim bilmiyorum"
"Gençken her an ölümü düşünüyordum. Bu bir saplantıydı, yemek yerken bile. Bütün yaşamım ölümün hükmü altında geçiyordu. Bu düşünce beni hiç rahat bırakmadı, ama zamanla zayıfladı. Hala bir saplantı, ama bir düşünce değil artık."
"İntiharsız hayat bence gerçekten tahammül edilmez bir şey olurdu. Kendimizi öldürmeye ihtiyacımız yoktur. Kendimizi öldürebileceğimizi bilmeye ihtiyacımız vardır. Bu fikir coşku vericidir. Her şeye tahammül etmemize imkan verir."