Fotoğrafları sevmem. İnsanın hayalini sınırlarlar; hep kendilerini düşünmeye zorlarlar bizi.
Bir cümle üstünde saatlerce durmak vardı: Kafasına yürüyenlerden birini seçme zorunluluğu vardı. Kelimelerin yetersizliğini öğreniyordu.
Yaşamanın amacı alışkanlıktı, rahatlıktı. Çoğunluk çabadan, yenilikten korkuyordu. Ne kolaydı onlara uymak!
Neden ben de sizin gibi olamıyorum? Bir ben miyim düşünen? Bir ben miyim yalnız?
Artık dış dünyanın sesleri duyulmuyor. Her şey kendi içinde oluyor.