Sabahattin Ali 
Sırça Köşk, Sabahattin Ali’nin sağlığında verdiği son eseriydi. Bu eser on üç öykü ve dört masaldan oluşuyor. Ancak sonradan kitabın yasaklandığını, toplatıldığını görüyoruz. Bu duruma sebep olan nedeni kitabı okuduktan sonra çıplak gözle görebilirsiniz.
Eserin 1940’larda kaleme alınması sebebiyle yer yer Arapça kökenli sözcükler görebiliriz. Onun dışında anlaşılması kolay ve akıcı bir eser olduğunu düşünüyorum. Dahası bu eser toplumcu-gerçekçi bakış açısıyla yazılmış. Usta yazar, harikulade bir biçimde insanı, yönetimi, insanların kurmuş olduğu düzeni, vicdanı, insanın içinde olan kirlenen ve farkına varılmayan duygu ve davranışları, adaletsizliği vb. ele almış.
Fakat dürüst olmak gerekirse baştaki öykülerin daha sıkı dokunmuş olmasını beklerdim. Öykü kitaplarıyla arası pek iyi olmayan ve Sabahattin Ali’yi romanlarından tanımış biri olarak baştaki öyküleri yavan buldum. Değirmeni de okuduktan sonra Sabahattin Ali’nin romanlarını okurken aldığım doyumu alamadım. Sabahattin Ali okumaya başlamak için uygun bir kitap mı, bundan emin değilim. Usta kalemin romanlarından başlanması gerektiğini tavsiye edebilirim. Yazarın asıl kalemi onun romanlarında saklı.
Kimi yerlerinde ise günümüzdeki bize, insanlara ayna tutulmuş. Günümüz insanlığını ve değişmeyen insanlığı gözler önüne serse de biz bu gerçekliği saklamaya çalışmaya devam ediyoruz. Elimizde altın değerinde bir kitabımız, geçmişte değeri bilinmemiş bir yazarımız, değişmeyen ve gittikçe yok olan bir insanlığımız var. Değişime, gerçekleri kavramaya bir yerden başlanmak isteniyorsa bu kitap kılavuz rolüne bürünebilir.
Genel hatlarıyla okurken hem doyuma ulaştım hem de kısa hikâyeler ile derin sorgulamalar yaptım. Kısacası; Sırça Köşk, Sabahattin Ali’nin öykücülüğünü anlamak için önemli bir eser ama romanlarıyla
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Sakın tepenize bir sırça köşk kurmayınız. Ama günün birinde nasılsa böyle bir sırça köşk kurulursa, onun yıkılmaz, devrilmez bir şey olduğunu sanmayın. En heybetlisini tuzla buz etmek için üç beş kelle fırlatmak yeter.
Asıl bahtiyar, bir ömür boyunca hasretini çektiği şeye kavuşan değil, ona erişeceğini anladığı anda, saadetinin en yüksek noktasında bir "Ah!" diyerek düşüp ölebilendir.
Onlara hiçbir zaman kızamıyor, onlardan nefret etmiyor, sadece zavallılıklarına, daha doğrusu insanlığın bu kadar tiksinecek hale gelmesine acıyordum.