Üstelik anlamazsın. Mevzu sıcakken yanında olan insanlar vardır. Mevzu soğudukça uzaklaşan insanlar vardır. Mutlaka onların da kendilerine göre sorunları vardır.
Biraz durdum sonra öyle. İçimdeki bu anlatma isteğiyle kavga ettim. Bu aralar çok asabi. Asabiyetinden aldığı bir gücü var. Fazla ilişmemeye özen gösteriyorum.
Çünkü ne söylesem ikna edemiyorum. Yeteri kadar anlatırsam bir şeylerin değişeceğini sanıyor hâlâ. Ama birinin ona, anlatacaklarının hiçbir işe yaramayacağını söylemesi gerek.
Güzel günler göreceğiz filan... Tabii tabii. Bunu kimse yemiyor artık. Öyle bir şey yok çünkü. “N’apıcaz biz şimdi?” diyor. Bu soruya insan olarak verecek bir cevabım yok. Köpek olsam belki ulurdum. Bilmiyorum ki n’apıcaz. Keşke bilsem.