kafamda kopan fırtınalara en azından bir asabi ülser yakışırdı. Ama olmadı. Sonra anladım ki nasırlaşmış meğerse ruhum. En azılı paranoyağa taş çıkartacak kadar kaygılı olsam da, alışmış buna iç organlarım. Ruhsal sorunların organik hale dönüşme eşiklerini çok büyütmüşüm farkında olmadan...
Ben Kayra yaşayan en karmaşık ruhum. Ruhumdaki düğümler fazlasıyla sıkı. Kimsenin onları çözecek kadar ince tırnakları yok. Bense çoktan vazgeçtim tırnaklarımı uzatmaktan.
Zaten hikayemi tamamlamasına da ihtiyacım yok. Benim hiçbir şeye ihtiyacım yok. Dışarıda geçirdiğim tek bir gün bana yeter, hayatımın geri kalanını delirmeden karanlık bir hücrede geçirebilmem için.