Nazife Aşçıoğlu
@nazoillo
27 okur puanı
Ocak 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Mahir Ünsal Eriş’in ilk dinlediğim kitabı ancak görünen o ki abonesi olacağız el-mecbur. Bayıldım. Kitap akıyor, merakta tutuyor. Aile içindeki o kasvetli havayı çok güzel hissettiriyor bize. Aile bireyleri arasındaki hiyerarşik yapı pek öyle taraf tutulmadan anlatılmış, bu sebeple kendi adıma her karakteri kendi yaşanmışlığı çerçevesinde anlamamı sağladı. Derin Devlet ve Barnabas İncil’i etrafında dönüyor kurgu. Seslendirmede Beyti Engin harikalar yaratmış, felçli İlyas Bey karakterini seslendirmemiş, yaşatmış.
*Mini SPOILER*
Son bölümde “Bir merak için doğdum, bir cevap için yaşadım ve bir inanç için öldüm.” diye aktarıyor Aziz Joseph Barnabas’ın ağzından. Burada Salih Bey’in tüm hayatını göreve, “devletin bekası”na adamasına bir gönderme, bir benzeşim yaptığını çıkardım. Çok tatmin edici bir sonu var kitabın. Sevdik efendim.
Reklam
Bu çizgi romanla karşılaştığım ve onu okuduğum için çok şanslı sayıyorum kendimi. Sıradan yaşamların da anlatılmaya, anlaşılmaya değer bir çok yanı var. Özellikle yaşamın dönüm noktalarında iseniz (kariyer, evlilik, çocuk, vs.), bu dönüm noktalarında boşlukta gibiyseniz, sevdiğiniz aile büyükleriniz yaşam yolculuğunda zorlu yollara girmiş ya da sona yaklaşmışsa çok fazla kendinizden bir şeyler bulacaksanız demektir. Kitap orta kısımlarında ince ince ağlattı beni. Bir tık üzüyor ama bir yandan da sırtını sıvazlıyor. ‘Yalnız değilsin’ hissi veriyor. Çizimler de çok güzel. Bir kaç yıl vakitten sonra yine elime alıp okurum sanki. Bir bağ kuruldu aramızda
Ne güzel şeysin sen edebiyat! Didaktik bir şekilde ‘zaman geçip gidiyor, kalk da onu yaşamaya bak!’ diyebilirdi üst perdeden. Ama bu kitap öyle mi? Tatlı tatlı anlatmış bize, ‘şimdi’nin önemini ve onu dostlarla paylaşmanın kıymetini. Güzel imgeler yarattı hayal dünyamda. Ve tam bu sıralarda bir kedi sahiplenecek olsaydım, kitabın verdiği mesajı hatırlatması bakımından kesinlikle kedimin adını ‘Momo’ koyardım. Güzel olurdu.
Kitap, her birini uzun uzun roman yazsa da bıkmadan okusam dediğim 7 öyküden oluşuyor. Öykü olduğundan değil de kitabın tadı damağımda kaldığından böyle söylüyorum. Cavidan’ın Atlas Yorganları ile Divan Cadısı Azize’yi başabaş yarışır bıraktım içimde.
Kitabın son öyküsünden bir alıntı bırakıyorum:
“Gerçekliğin eğilip bükülebildiğini, yönlendirilebildiğini, her duruma ve her durumda uydurulabildiğini bir yaratım ve yıkım alanı olduğunu fark ettiğimde çok küçüktüm. Herkes kendi gerçekliğinde yaşıyor, kendi gerçekliğinin etrafına bir savunma duvarı inşa ediyor, sonra da o kuruluma dışardan gelecek her türlü saldırıya karşı hazırda tuttukları kızgın yağları, hücuma geçenin tepesinden aşağıya boca ediyordu surlarının üzerinden. Diğer taraftan, ötekinin gerçekliği saldırılabilir, bozulabilir bir şeydi demek ki. Hakikat tekti ama gerçekliklerimizin zemini kaygan, içerikleri dönüştürülebilirdi.
Çünkü neye inanmak istediğimizi erken yaşlardan beri çok iyi bilsek de aslında neye inandığımızı bulmakta marifet geliştirmek bütün bir hayatı alabiliyor. Mayalandığımız başka gerçekliklerin yolundan gitmek daha kolay gelir de içimizde köpüren denizin bize atacağı kıyılarda kendi patikalarımızı keşfedip balta girmemiş bir ormanın sesiyle buluşmaktan korkarız.”
Popüleritesi hiç sönmeyen bir konu olan paralel evrenler çerçevesinde oluşturulmuş bir kurgusu var kitabın. Ağır olmayan bir dili, ve kafa yakmayacak şekilde ele alınan Nora’nın çoklu yaşamları, tercihleri, pişmanlıkları, yaşamla ölüm arasındaki gel-gitleri mevcut. Oflayarak ilerlediğim kitabın sonu eh işte fena bağlanmamış. Okuyucuya pek bir şey katmıyor. Filmi çekilse tam çıtır-çerez, kafa dağıtmalık olur, nitekim o da yakında çekilir, eli kulağındadır gibime geliyor.
Reklam