Özgürüm, ben seçtim dersin her adımda,
Ama yol da iz de bellidir aslında en başında.
İnsanoğlu, fare misali bir çemberde dönüp durur;
Özgürlük masalı, sahte vitrinlerle sunulur.
Bir yanılsamadır sinendeki irade,
Yön veren başkasıdır, sen ettim sanırsın müsaade,
Perde arkasındaki seçkin zümre çizer bütün yolları,
Sessiz iplerle sarar, köle eder tüm ruhları..
Zerdüşt’e inandığınızı söylüyorsunuz, öyle mi? Ne önemi var ki Zerdüşt’ün? Siz benim müminlerimsiniz: ama ne önemi var ki tüm müminlerin?
Henüz kendinizi aramamıştınız: bu sırada beni buldunuz. Böyle yapar tüm müminler; bu yüzden değersizdir tüm inanışlar.
Şimdi beni kaybetmenizi ve kendinizi bulmanızı istiyorum sizden
