Anladım ki sırları, formülleri tekrarlayıp durmak hiçbir şeydi; faydayı yaratan yalnızca çabaydı. Anladım ki iyilik kötülükten daha fazla irade gerektiriyordu. Anladım ki bedenim narin bir gemiydi: Eğer onu suçla yüklersem batar, eğer vazgeçerek, cömertlikle, kendimi unutarak yükümü hafifletirsem beni iyi bir limana götürür-dü. Sonuçta anladım ki eskiden ben bir insan değil, sadece az kıllı, düz dilli, iki ayaklıydım; insanlık yolun sonunda görünüyordu. Uzaktı, bir hedefti. Insan olmayı başarabilecek miydim?
Bütün hayatlar iç içe geçmiş durumda ve bazen çarpışıp birbirimizi farklı yönlere doğru savuruyoruz. Ama hayat böyle bir şey. Yalnızca sana özgü değil bu. Hepimiz kendi seçimlerimizi yapıyoruz.