Silinen Hayatın GölgesindeŞiir
Yalnızlığa alışmak zor,
Sessizliği bir kuyu gibi dinlemek zor.
İnsan kendi içinde bile dinlenemezken,
Zordur her eksilen sesle biraz daha eksilmek.
Her giden sima, her kaybolan görüntü;
Zamanla kararır her şey, renkler çekilir,
Fakat bazen o zifiri karanlık, her yerden daha sevimli.
Yalnızlığa alışmak zor,
Bir başına ıslık çalmak, şarkılara sığınmak...
Ötekileşmek, kendine bile yabancılaşmak,
Ve bir bir terk etmek elinde kalan her şeyi.
Aslında silinen ne simalardır ne de şehirler;
Yavaşça silinen, ömrün kendisidir.
Geriye kalan tek canlı, hatıralar;
En tatlı olanlar ve en acımasız vuranlar...
Zihnin dehlizlerinde yüzlerce yeni yüz,
Daha güzel, daha özel hayaller kurulur.
Her şeye rağmen o boşlukta yankılanır:
Yalnızlığa alışmak çok zor...
Garp yeli
Garp yeliEpiktetos
“Erdemli bir ruh sonsuz bir kaynak gibidir.
Saf, temiz ve koca bir yudum ; tatlı, zengin ve cömert. İnsana ne zarar verir ne de yıkım getirir.”
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
İyi geceler
Senin gibi değil hiçbir yıldız
Ne gökkuşağı ellerin kadar güzel
Ne dolunay güzel yüzüne benzer
Gözlerini görmeden önce bilmezdim
En güzel renk kahveymiş
Dünyanın en tatlı kızı
Bu şehirde yaşarmış meğer
Güneşin battığı yerden
Güneşi kıskandıran
Güzeller güzelime
İyi geceler…
Şair Onur
66. BÖLÜM
✨️Serkan✨️
Sert ellerimin arasında tuttuğum yüzü, dünyanın en nadide ipeğinden bile daha yumuşaktı. Teninin sıcaklığı avuçlarımdan kalbime sızarken, o yeşil gözler... Parmaklarındaki pırlanta tektaş gibi ışıldayan o yeşil derinliklerde, daha önce görmediğim bir şeffaflık vardı. Orada sadece sevgi yoktu; sarsılmaz bir sadakat ve ruhunu önüme seren bir aşk vardı. Artık her zamanki dik duruşu, güçlü görünme çabası yoktu. Geçmişin o ağır kamburu, geleceğin belirsiz korkuları ve ruhunun en ince kırılganlıklarıyla duruyordu karşımda. Gizlemeden, saklamadan en mahrem yaralarını bile iyileştirmem için tüm çıplaklığıyla önüme sermişti. İleriye götürmemi istemiyordu, ona yardım etmeliydim ve kendimi dizginlemeliydim, ona karşı duyduğum bu tutku, onu sarıp sarmalama hissi ve her bir zerresini hissetme arzusuyla yansam da İnci'yi anlayabiliyordum, zorlamadan, korkutmadan sabırla ilerlemeliydim. Ben böyle yaptıkça o zaten bir adım daha atıyordu bana, bu ilişkiyi bir adım daha öteye taşımama izin veriyordu bana...
"Dışarıya bakmak ister misin?" diye fısıldadım. Sesim, içimde kükreyen arzuyla çatallanmış, nefesim kesilmişti. Beni öpmenin etkisiyle yanakları al al olmuş, göğsü hızla inip kalkmaya başlamıştı. Teklifimle birlikte, yeşil deryada bir anlık korku kıvılcımı çaktı. "Güven bana," dedim sesimi en kadife tonuna bürüyerek. "Gördüğün manzara, içindeki tüm korkuları dağıtacak."
Başını hafifçe salladı, bakışlarını gözlerime mühürledi ve büyülü cümleyi kurdu:
"Güveniyorum sana."
Bu iki kelime, kulaklarımda "seni seviyorum" dan çok daha görkemli bir melodi gibi yankılandı. Çünkü İnci için sevmek bir ihtimal, ama güvenmek bir mucizeydi. Geçmişin gölgesinde sevmiş ama hiç güvenememişti; ne kendine ne de karşısındakine. Şimdiyse güveniyordu bana ve
Çocukluğuma hasret...1000Kitap
Özledim.
Açıp baktığımda resimlere beni karşılayan 32 dişlerimdi. Kısılan gözlerim. Ve yüzümdeki o tatlı gülümseme.
Henüz toplum ahlakının erişemediği o günler..
Böyle gülmemelisin, böyle davranmamalısın denilmediği zamanlar. Ve tabi ki popüler kültürün ulaşamadığı, etkilemediği zamanlar..
O zamanlar güzel çıkmışım diye hiç sorgulamıyorum ki o zamanlar pek sorguladığımı bile düşünmüyorum.
Hiç filtre ihtiyacını duymuyordum mesela ya da yüzüme bir şeyler sürme gereksinimim yoktu.
Hatta bu kıyafet bana yakışmadı demiyordum. Ne varsa onu giyiyordum. Bir de pempiş pembiş..
Şimdilerde siyaha büründüm..
Bir şey oldu.
Yediğimiz yiyecekler değişti, giydiğimiz kıyafetler değişti, dinlediğimiz müzikler değiştii
En önemlisi o fotoğraflarda ki küçük çocuk değişti.
Biz değiştik..
65. BÖLÜM
🌹İnci🌹
Zaman, en sevdiğimiz şarkının nakaratı gibi hızla akıp gitmişti. İki gün, sanki parmaklarımın arasından süzülen su misali geçti; hem çok hızlı hem de ruhumu dinlendiren bir neşeyle... Eğer önümde bu kaçınılmaz Almanya seyahati olmasaydı, Aslı’nın benim evden işe gitmesi için şartları zorlar, Zeynep teyzeyi biraz daha kalmaya ikna kabiliyetimle razı ederdim. Ama kaderin rotası çoktan çizilmişti. Veda vaktine yaklaşırken sohbetin de muhabbetin de tabiri caizse dibine vurduk. Kapanış perdesi ise, Serkan’ın ailesinin ne zaman "hayırlı bir iş" için kapımızı çalacağı meselesiyle açıldı. Zeynep teyze, şefkatli sesiyle son noktayı koydu:
"İyi, güzel... Evlenme teklifi etti ama öyle isteme olmadan, nişan takılmadan olmaz bu işler İnci kızım." Mahcubiyetle karışık bir savunma refleksiyle, "Tabii ki teyzeciğim," dedim. "Ama çok yoğun. Bir müsait olsun, illaki olacak. Ben şimdi durduk yere 'ne zaman beni istemeye geleceksiniz' diyemem ki... evde kalmışım gibi!"
Aslı, fırsatı kaçırır mı? Hemen atıldı söze: "Ayol turşunu kurmamıza az kalmış, sen hâlâ naz yapıyorsun! İnci Hanım, lütfen biraz hızlanın ama rica edeceğim beni de geçmeyin!"
Gülüşmeler, şakalar geride kalırken kalbimde bambaşka bir gürültü kopmaya başladı. Heyecanlıydım, hem de nasıl... Ama bu heyecanın arkasına sinsice gizlenmiş devasa stres kütlesi vardı. Bu yaşıma kadar uçağa hiç binmemiştim. Şehirler arası yollarda ya otobüsün cam kenarında hayallere dalmış ya da arkadaşlarımla direksiyon sallayarak yolun tozunu yutmuştum. Zaten seyahatim bir elin beş parmağını geçmezdi. Şimdi ise demir yığınının içine girme fikri göğsümün tam üzerine ağırlık gibi çökmüştü. Kapalı alan korkusu mu demeliydim buna, yoksa istediğim an "İnecek var!" diyememenin getirdiği