Senin çok güzel, çok seyrek rastlanılan türden sessiz,
memnun, onaylayan ve yönelttiğin kişiyi çok mutlu eden
bir gülüşün de vardır. Çocukluğumda bana doğrudan
nasip olduğunu anımsamıyoruın, ama olmuşnır sanırım,
çünkü o zamanlar gözüne henüz masum göründüğüm
ve büyük umudun olduğuma göre, bu gülümsemeyi benden
neden esirgeyecektin ki?
Benim de sözlerimle seni kırdığım çok oldu, ama
sonrasında bunu daima anlardım, canım acırdı, ancak
kendime hakim olamaz, sözcüklerin ağzımdan çıkmasını
engelleyemezdim, onları daha söylerken pişman olurdum.
Ama sen sözcüklerle kolayca hücuma geçerdin, ne
söylerken ne de sonrasında birilerine acırdın, insan senin
karşında tümüyle savunmasız kalırdı.