Girdap:Alıntı
"Nefes" ile "Boğulma" Arasındaki Oranı Ölç
Yüzyüzeyken her şeyin kusursuz olması, aranızdaki bağın, ten uyumunun ve sevginin gerçek olduğunu gösterir. Mesafe girdiğinde her şeyin bozulması ise aslında birbirinizi değil, mesafenin yarattığı o boşluğu, iletişimsizliği ve belirsizliği yönetemediğinizi gösterir. Yan yanayken varlığıyla nefes aldığın insan, uzaktayken bir kısa mesajın gecikmesiyle, bir ses tonunun yanlış anlaşılmasıyla seni boğmaya başlar.
Eğer yüz yüzeyken gerçekten mutluysan bu nefes aldığın yerdir
Mesafe varken şüpheler kavgalar oluyorsa bu boğulduğun yerdir
Geçici bir mesafe için mesafe aldığın yeri terk etmemelisin,
yan yanayken ne kadar mutluyuz, uzaktayken birbirimizi neden yıpratıyoruz, bunu nasıl çözeceğiz?" diyerek, ortak bir düşmana karşı savaşırmış gibi masaya yatırman gerekir
Tabii asıl mesele gerçekten buysa yüzyüzeyken gerçekten yanında olmasına rağmen ona güvenmiyorsan haklısındır ama onun yanında gerçekten huzur buluyorsan mutlu oluyorsan kısa süreli uzak mesafe için mutlu olabileceğin huzur bulduğun yeri neden terk eder ki insan
Reklam
Tegâbün Suresi'ni okurken kendime şu soruyu soruyorum: "Allah bu sureyle bana ne söylüyor?"
Ve sanki ayetlerin arasından şu ses yükseliyor:
"Ey kulum, aldanma."
Tegâbün; kelime anlamıyla aldanışın ortaya çıkması, gerçek kazancın ve gerçek kaybın belli olmasıdır. İnsan dünyada kazandığını zannedebilir; malıyla, makamıyla, övgülerle,takipçileriyle, planlarıyla kendini başarılı görebilir. Fakat Benim katımda asıl soru şudur: Beni kazanabildin mi?
Ey kulum, seni boşuna yaratmadım. Gökleri ve yeri hak ile yarattım. Seni de bir amaçla yarattım. Hayatın tesadüf değil; yaşadığın sevinçler de, kırgınlıkların da, kayıpların da Benim bilgim dâhilindedir.Ey kulum, başına gelen hiçbir şey Benim iznim olmadan gerçekleşmez. Musibet geldiğinde sadece "Neden?" diye sorma. Bazen dur ve "Allah bana bununla ne öğretmek istiyor?" diye düşün. Çünkü imtihan sadece acıyla değil; nimetle de olur.
Ey kulum, ailen de, malın da, evlatların da bir imtihandır. Onları sev; fakat sevgilerin seni Benden uzaklaştırmasına izin verme. Hiçbir sevgiyi, Benimrızamın önüne geçirme.
Ey kulum, gücünün yettiği kadar Benden sakın. Kusursuz olmanı istemiyorum. Samimi olmanı istiyorum. Düştüğünde kalk. Günah işlediğinde tövbe et. Ertelediğin iyiliğe bugün başla. Bildiğin hakikati yaşayabildiğin kadar yaşa.
Ve belki de sureyi okurken insanı en çok titreten soru şudur:
Ya ben de aldananlardansam?"
Ya ömrümü dünyayı büyüterek geçiriyorsam? Ya ertelediğim her tövbe, geciktirdiğim her namaz, ihmal ettiğim her hakikat bir gün karşıma çıkarsa? Ya kazanç sandığım şeyler, aslında kayıpmışsa?
İşte Tegâbün Suresi'nin kalbe saplanan tarafı budur: İnsan, kaybettiğini bilmedenyaşayabilir.
Fakat bu sure sadece korkutmak için inmemiştir. Aynı zamanda uyandırmak, yönünü düzeltmek ve umut vermek için inmiştir. Çünkü
Sıkıldım kendimden
Aptal mıyım neyim ben
Neyim var böyle
Neden kurtulamıyorum senden
Sadık der ki kimde ne var kim bilir.
Biz neden zordayız! Bu yol anlattıkları yol değilmiş. Gördüğümüz, işittiğimiz hayal imiş! Biz neden zordayız! Tabu türküler nasılda canımızdan bir parça gibi yazılmış. Biz neden böyle zalimiz! Herkesin masum olduğu bir çağda bunca anlaşmazlık nereden gelir? İçimizi biber gibi yakan bu sızı kalbimizde mi aklımızda mıdır? Bir süre sonra anlamayı yitiriyor insan. Sadece olduğu zamanın içinde bir çöküntü gibi çaresizliğe teslim olan av gibi bekliyor.
open.spotify.com/track/0h7eMKe0s...
Reklam
Reklam