Camusvarivarolus
@Camusvarivarolus
Hepimiz eninde sonunda gerçeklerimizin görünüşüne bürünürüz.
Reklam
Kişinin gönülde kendisi olmak, sevginin başlangıcı, sevgilide kendisi olmak ise sonu olmalıydı. Birincisi hamlık, ikincisi olgunluk ve pişmeydi çünkü. Kişi sevgiyle varlığını ama aşk ile hakikatini tanıyordu. Çünkü aşk, kendisinden geçip sevgilideki gerçekliğe ulaşmanın adıydı. Eğer aşk kendi gerçekliğine sevgilide eriyerek ulaşabiliyorsa ayrılık veya kavuşma, red veya kabul, karar veya irade, açılma veya kapanma ortadan kalkıyordu. Bu durumda sevgiliden başlayan yollar yine sevgiliye gidiyordu ki galiba aşk dedikleri şey de bu idi.
Sevginin bitebilen bir şey olduğunu yahut gittikçe kuvvet ve güç kazanabildiği gibi zamanla zayıflayıp etkisizleştiğini o vakit kabul ettim.
Evet,insan kendinde başlayıp kendinde biter ötesi yoktur.
Reklam