bende çaresizlik sonsuz kördüğüm
bende sabır, sende naz...
gündüzden vazgeçtim düşümde biraz
bir yüz görümlüğü sen olsan yeter.
duymasa da hiç kimse şair gönlümün
sende karar kıldığını
ve içimin şerha şerha yarıldığını
sen bilsen yeter.
bir gün duysan bittiğimi, tükendiğimi
çıkıp gelsen uzaklardan korkulu, ürkek...
bir incecik dal gibi üstüme titreyerek
eğilsen yeter.
Yavuz Bülent Bâkiler
sevmek derinimizde gülü solmuş bir zaman
geçtik her seferinde aynı soruyla
düğümlenmiş bir duyguyu çözüp bağlayarak:
"sevdiğine yanıt vermedikten sonra
başka kime yanıt verir yeryüzünde insan?"*