Nehir Akgül
@nehir_akgull
İzmir Yüksek Teknoloji Enstitüsü, Biyomühendislik
13 okur puanı
Ocak 2026 tarihinde katıldı
(a<6)
-Orlando
-Öğrenmeyi öğrenmek
-Yürümenin felsefesi
-Yitik Cennet
-Kuantum Sınırında Yaşam
-Sergüzeşt
-Kızıl Soruşturma
-Intermezzo
-Dörtlerin Yemini
-Kötülük Problemi
-Yaşam Nedir
-Dahi ve Dindar
-Ümmeti İnşa Eden Kadınlar
- Faust
-
(6<=a)
-
-
Kırık Aynadaki Yansıma
Yüzüme uzanıyorum ellerimle,
Avuçlarım çillerimle doluyor,
Ellerim sıcak mi soğuk mu
Anlayamıyorum
Hep bu kadar uzak mıydı yüzüm?
Kollarım gergin ama zor zor
Uzanıyor ellerim çillerime.
Bir saç teli yüzümün önüne düşüyor
Kulağımın arkasına iliştiremiyorum onu
Kirpiklerim kaşlarıma uzanıyor
Bense kirpiklerime bile dokunamıyorum
Avuçlarım sitem edermişcesine
Yüzüme değiyor hissetmek istercesine,
Hissedemedikçe hiddetlenerek.
Son uzanışında ellerimin,
Bir ses ilişiyor kulağıma
Çillerim avuçlarımdan kayıyor
Sert bir düşüş ve kırılış
Simdi aynanın kenarından
Bana bakıyor benim suratım
Artık bir bütün değil, kesintisiz
Onlarca parçaya ihtiyaç duyuyor
Bir bütün olmak için.
Günün ilk ışıkları ( güneş batarken)
O kadar kayboluyoruz ki yarının sokaklarında, bugünün gün doğuşlarını, sokak şarkılarını, bebeklerinin ilk sözcüklerini, ilk ağlayışlarını ve gün batışlarını kaçırıyoruz. Biz kovalanmadığımız bir gerçeklikten kaçıyoruz; sanki buna mecburmuşuzcasına. Önce bu düzene, sonra bu düzeni kuranlara, en son da bu düzene uyan herkese kılıç çekiyoruz. Kisa yılların ardından onlardan birine dönüşeceğimizi bilmeden. Yani çoğu zaman. Çoğumuz. Öfkemizi diri tutamıyoruz belki. Belki yorgun düşüyoruz. Bizim yaptığımız da kolay değil zaten. Parçalara bölünüp tüm anlara sirayet etmek ama aynı zamanda hiç bölünmemek istiyoruz.
Gözümüze vuran günün ilk ışıkları görmemizi engelliyor. Birkaç saniyeliğine gözümüzü kapatmamızın ardından zifiri karanlığa açıyoruz gözlerimizi. Biz zaman mekan hayalleriyle boğulurken gün batmış yine. Bugünü de dün yapıyoruz.
Bilirsin ki severim gölgeyi, ışığı sevdiğim gibi.
Gezgin:
...
Bilirsin ki severim gölgeyi, ışığı sevdiğim gibi. Yüz güzelliği, konuşmanın netliği, karakterin iyiliği ve sağlamlığı var olsun diye, ışık kadar gereklidir gölge de. Rakip değildir bunlar birbirlerine el ele tutuşurlar sevgiyle ve gölge de sürüklenir peşinden, ışık gözden yittiğinde.
Gölge: Ben de nefret ediyorum, senin nefret ettiğin aynı şeyden, geceden; seviyorum insanları, ışığın havarileri olduklari için ve seviniyorum yorulmak bilmeden idrak eden ve keşfedenlerin idrak ettikleri ve keşfettikleri zaman gözlerinde beliren ışıltılıya. Bilginin güneş ışığı üzerlerine düşününce tüm nesnelerin saldıkları o gölge - o gölgeyim ben de.