neojurnal
@neojurnal
Okuyor..
Muhammed Bozdağ’ın Ruhsal Zeka’sı, aslında hepimizin zaman zaman daralan ruhuna tutulmuş sıcacık bir ışık gibi. Kitabı okurken bir yazarla değil de, sanki sizi çok iyi tanıyan eski bir dostla dertleşiyormuşsunuz gibi hissediyorsunuz.
Bozdağ, hayatın o bitmek bilmeyen koşturmacasında unuttuğumuz "anlam" kapısını aralıyor. En can alıcı yerinde ise şunu fısıldıyor: Başımıza gelen zorluklar bizi yıkmak için değil, ruhumuzu olgunlaştırıp parlatmak için var. Şikayeti bırakıp sevgi ve tevazuyla hayata baktığımızda, o içimizdeki düğümlerin birer birer çözüldüğünü görüyorsunuz. Eğer kalbiniz biraz yorgunsa, bu kitap size çok iyi gelecek bir liman.
Reklam
Dergideki görsellerin kalitesi ve sayfa tasarımı, okuma deneyimini bir seyir zevkine dönüştürüyor. Ancak asıl mesele, okumayı bitirip kapağı kapattığınızda zihninizde kalan o "iyilik" hissi. Bu sayısında da bizi kendimize yaklaştırmayı, "insan" olduğumuzu hatırlatmayı başarıyor.
Bu sayı, yoğun bir haftanın ardından kendinize ayıracağınız en güzel vakitlerden biri olmaya aday. Bir köşede kahvenizle birlikte bu sayıya yer açın derim.
Sinan Hocanın ilk kitabında vücudu ve biyolojik donanımı anlamaya çalışmıştık, bu sefer mevzu biraz daha derin. İlişkilere ışık tutulmuş. Kitabı bitirdiğimde hissettiğim ilk şey, bunca zaman kendimi ne boş yere kasmışım duygusu oldu. Hoca, akademik dili bir kenara bırakıp sanki karşılıklı çay içiyormuşuz gibi anlatıyor. Ama o çayı içerken bir yandan da beyninizin içindeki o karmaşık kabloları tek tek gösteriyor ve ayna tutuyor.
Kitap, "insanlarla, eşimle, dostumla neden anlaşamıyorum?" diye sorduğunuzda suçluyu dışarıda aratmak yerine, hocanın deyimi ile sizi kendi fabrika ayarlarınızla yüzleştiriyor.
Serotonin, oksitosin, dopamin, sempatik, parasempatik gibi kavramlar havada uçuşuyor ama bir biyoloji dersi gibi değil, ilişkilerin kimyası budur, ayağınızı denk alın! tadında...
Ayrıca dijital ve modern dünya uyarılara dolu... Dijitalleşmenin ve hızın bizi nasıl ayarsız bıraktığını anlatırken, samimiyetle uyarılarda bulunuyor.
Özetle kendinizi ve çevrenizdekileri daha iyi anlamak, "İnsan bu meçhul" demekten kurtulmak istiyor ve yardım istiyorsanız bu kitabı tavsiye ediyorum.
Uzun uzun yazmayacağım. Özetle: Eğer bir şeyler öğrenmek istiyorsan harika bir kaynak; ama gerçek bir edebi haz, güçlü bir kurgu ve derinlik arıyorsan, bana göre maalesef Pia Mater o beklentinin altında kalıyor. İyi okumalar...
Güneydoğu’nun o kavurucu sıcağını, tozlu yollarını ve insanın içine işleyen o kadim havasını soluyarak bitirdim Patasana’yı.
Yazar, bizi Gaziantep’ten alıp binlerce yıl öncesinin Hitit tabletlerine öyle bir bağlıyor ki, okurken zaman kavramı birbirine karışıyor.
Dürüst olmak gerekirse, o gizemli hava ve arkeolojik detaylar beni mest etse de, bir noktadan sonra kurgunun temposunda ufak bir yorulma hissettim.
Kitap, aslında bir "vicdan" muhasebesi yapıyor... Bir yanda Saray yazmanı Patasana’nın binlerce yıl önceden gelen itirafları, diğer yanda günümüzde işlenen vahşi cinayetler...
Kitapta bazı diyaloglar biraz fazla "açıklayıcı" kalabiliyor. Karakterlerin duygusal tepkileri bazen akışın sertliğine göre biraz hafif kalmış gibi hissettirdi.
Kitap bittiğinde damakta antik tad ve güncel bir hüzün bırakıyor. Ahmet Ümit kitaplarında gördüğüm daha iyileri kadardevleşmese de, tavsiye edebileceğim bir eser.
Reklam