Istırap, insan gönlünün derinliklerinde, son nefese kadar sürecek misafirliğine başlamadan önce, tıpkı bir iblis gibi kuyruğunu sallar ve sahibine hiddeti armağan ederek elemin karanlık mağarasına kapanır. Acı çekenler bu yüzden öfkeli olurlar.
Sayfa 107
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Ağlamak, ıstırabın anadiliydi ve İbrahim sadece o dili konuşuyordu şimdi. Fakat buna, alınyazısının çırılçıplak göründüğü ânı seyretmeye, ıstırabın sesini insanlardan duymaya Tanrı’dan başka kim dayanabilirdi ki Piçiriko dayansın?
Sayfa 106
Feryadın arkasından uzun bir inleme geldi. İnsan gönlünü eline alsa, üstüne kezzap dökse, o zehir, dertli gönlü delik deşik etse, her delikten kahır şarlasa, şarlayıp dağlara taşlara fışkırsa, o dağlar taşlar işte böyle bir sesle inlerdi.
Sayfa 106
Çaresiz ve yaralı bir köpek gibi acıdan feryat ediyordu İbrahim ki çok tehlikeliydi bu. Çünkü feryadın fikri olmaz, düşüncesi, aklı olmazdı. İnsan sınırının bittiği yerde başlardı figân. Sonrasında âdemoğlu cinnetin elinde oyuncaktı artık. Şükür ki Tanrı, cinnetten önce gözyaşını armağan etmişti kullarına.
Sayfa 106
Cinneti ödünç almış biri; bir şey, bir ad, bir kelam. Avramaki, Yarmakamakis, Potoko, İbrahim, O! Hiçbiri değil. Kimse değil. İbrahim’i tanısa tanısa Allah tanır. O da ‘kulum’ deyip insan suretinde yarattığı için.
Sayfa 104