0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bulanmış gözler bilememiş neye bulanmış, bulanırmış da bulanık dünyasında değil, buğudaki gözlerde olmasın mı? Bul, kim bilir nereden esen bir pulmuş da alnının çatına yapışmış. Gözlerde buğu, buğuda göz şaşıp kalmasın mı? E, tamam kalmasın da, ne yapsın şimdi? Artık bulanık bir dünya gözükebilir. Ancak tam alnının ortasına işlenmiş görseler kaderin oyunu diyecekleri. Öyle demişmiş nereden nereden ama o nefes nerede? Ağzına tıkıştırıverirmiş, bul neymiş ki? Kokuşmuş, keşke soğan dilimlese de gözleri koklaşaverseymiş.
MİK Serisi - 13 Temmuz 2022, 22.12
Gökte yıldızlar varmış. Yalnızlar apartmanı yıldızları olsa gerek. Kimisinin kuyruğu, kimisinin takım olduğu yalnızlıklar, öyle mi!? Hayır, bu kadar ışık fazla olsa gerek. Önce gözlere ayrılık sonra da kapanmak gerek. Birine, yalnız kalmış birine verecek ayrı, ötekine verecek ayrı bir karanlığın var mıdır? Peki, bu kadar sessizlik yeter. Madem gözlerin dünyası, buyursunlar bakalım..!
Bir perde ama kırıştırılmış peçetelerden, hani üzerine istekler yazılıp çocukluğa karalananlardan. Neresinden tutabileceğin belli değil, kaybolursun. Kaybolmazsan kırışıklar kırışıkları buruştururlar seni. Hani şu yalnızlar sokağının lambaları küsmüş ya apartmanın yıldızlarından, ondandır karanlıklara inmez olmuş perdeliler. Karanlıktır ya, ondandır işte. Dipsiz kuyu sokaklar — suyuna varamaz perdeliler; şu tek lokmalık lokumlar hayata dökülmesin diye sarınan peçeteye. Tadımız kaçmasın diye tuzu-muza el ederler ki elden ele tuzlar.
Bir kan rengi çayda. Ah zaman sevgilim. Yansıman /nerede/ kaldı gözlerimde. Senin için bir kafes, içinde kumlar, üfleyip yukardan bakmak için. HaH! Sen sevgili! çay bardağının ince belinde başımı döndürüyorsun! Dipte kalmış o bir yudum, çekilmiş kan. Ne dokunabiliyorsun, ne sıcaklığı kalmış, ne aklına geliyor, ne ne ara gitti bilmeyeceksin. Dökülüverecek işte öyle. Kimin içi yanar? Belki bakarsın öncesinde gözler akıverir içerisine.
Aynalar iki yüzlü, altılı atlı karıncada tepetaklak dönüyorlar. Bir varmış bir yokmuş mürekkep. Benimki de eller. Bulaştı bir kez de, hangi yüzde şimdi aramalı? Aradığın yerde mi? Işıkları mı kapatmalı? Ya o zaman gözükmezse karanlık? Sokağın gemileri mi gelmiş, ne bu, kapılar mı açılmış, ne o rüzgâr mı yoksa? Getirecek kokuları. Korkanları kaçırmayın. Ve zaman, ayrılıyor kanlı bir kelebek bardaktan.
Aynaya bakamaz ayna
Bir yazar tüm insanlığı kucaklamak isterken dünyanın altında ezildim minvalinde şeyler yazmıştı. Nerede ve hangi yazardan okuduğum bilinmezdedir ve cebimdeki adreslerden umut kalmamıştır. Ve bunun az sonra yazacaklarımla bir ilgisi yoktur. Çaresi de yoktur.
Bu satırları yazarın zihnine doğuran şeylerin yolu benim de zihnimden geçti ve belki bazısı ebedi yerleşti oraya. Yerleşti ve öyle gümrahlaştı ki ben ortadan kalkıp yekpare bir biz konuldu yerine. Mihveri Mü'minler kardeştir değildi belki. Lakin ondan bir tecelliydi. Bu tecelli karışlaştığı hiçbir simayı unutturmuyor insana. Her anıyı mazinin hüznünden geçirip müspet taraflarını getiriyor zihne. Kendisine yapılan kötülükler affetmek makamında olunmadığı bilindiğinden unutulmakla affedilmiş kabul ediliyor. Biz'i zedeleyecek şeylerden ihtimamla uzak duruluyor. Tek taraflı yapılıyor lakin bütün bunlar. Karşı taraf herhangi bir kımıltı göstermiyor. Aradaki mesafe hiç kapanmıyor görünüyor bu yüzden. Bu da biz olmanın bir parçası, bir zorluğu olarak kabul ediliyor ve göze alınıyor hemen. Çünkü çocukluğumuzda bizi takip eden, nereye gitsek gelen ay, bizi biz olmak için takip ediyordu. Şimdi biz olduk. Yaralayan da biziz yaralanan da biziz. Dertli de biziz sıvazlayan da biziz. Bunların bir çaresi yok işte. Biz olmanın zorlukları da varmış. Bunları bilmeliydik.
(...)
A
@Birrseyyah
·Delireceğim diyor yazar. Ben neden bu kadar zayıfım. Ben neden ben kalmaya dirençliyim. Neden kimse olmasa bile omzumdaki boşluğa bakıp, biz ikimiz diyorum. Neden illaki biz olmak istiyorum. Neden sevdiklerimle de sevmediklerimle de biz olmak istiyorum. Neden...
