Özge Ünal
@nermas
Sesimizin değerini susturulduğumuzda anlarız
Devrim! Sislerin arasından kopup gelen güneş gibi bir söz bu.
Sayfa 54
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Ümit! Seni ne yapaydım ben? Yenir misin yenmez misin, canlı mısın cansız mısın, tahviller borsasında değerin iner mi biner mi? Bilirim ki sen bana durmadan yarını adayarak benden bugünü uğrulayan baş düşmanımsın.
Seni bir sırça küp gibi omuzumda taşıyamam ümit!
Suratım bir insan suratı değildir. Bir hayvanın, bür delinin, bir ölünün suratı da değildir. Benim yüzüm şimdi, ezelî hayatla ölümün birbirine pala çaldıkları cenk meydanıdır. İşte Keremliğin sonu. İşte Aslı’ma kavuşayım demenin bedeli.
Biz insanlar birbirimizi yaralamak, yalnız bırakmak için elimizden geleni hattâ gelmeyeni bulup başarmakta hiç gecikmiyoruz.