“Her zaman olduğu gibi, cehenneme giden yollar iyiniyet taşlarıyla döşenmişti.”
Sayfa 205
Reklam
"Şimdi ben yalnızım. İstanbul yalnız. Konyaaltı yalnız. Sevgi, yoksul. Öfke, aptal. Merhamet, kimsesiz. Şimdi hepimiz, elimizde bir ölü dünya, koşa koşa bütün iyilikleri unutmaya çalışıyoruz."
Sayfa 77
“Düşünüyordum da, şu hayat dediğimiz şeyin ne hoş ödülleri vardı; şuna buna hınç duymak, kin beslemek ne kadar yersizdi ve dostluklar kurabilmek ve kafa dengi kişilerle birlikte olabilmek ne kadar gıpta edilecek bir durumdu…”
Sayfa 17
"Anlamıyorum -dedi- acı nasıl güzel oluyor böyle, nasıl haz veriyor insana."
Sayfa 48