Neşe Dolu
@nesedolu
9 okur puanı
Mayıs 2021 tarihinde katıldı
Puan vermedi·232 syf.·
36 günde okudu
·2023 4. kitabı
“Şeylerin bolluğu, fikirlerin kıtlığını ve inançların aşınmasını gizliyordu.”
“..birden kendi aile ortamımızı dışarıdan görüyor ve onu artık bize ait olmayan kapalı bir dünya olarak algııyorduk. Bizim zihnimizi meşgul eden düşünceler burada konuşulan hastalıklara, Ay’ın büyüdüğü günlerde ekilmesi gereken sebzelere, fabrikadaki işten çıkarmalara, her şeye yabancıydı.”
“İstikbal aradan çıkarmamız gereken bir dizi tecrübeden ibaretti, yirmi dört ay askerlik, iş, evlilik, çocuk. Bizden beklenen, geleneği aktarmayı doğallıkla kabullenmemizdi. Bu baştan sona belirlenmiş gelecek karşısında, insan ister istemez olabildiğince uzun süre genç kalma arzusu duyuyordu. Söylem de kurumlar da arzularımızın çok gerisindeydi fakat toplumun söylenebiliriyle bizim söylenemezimiz arasındaki uçurum bize normal ve çaresiz geliyordu, aksi düşünebileceğimiz bir şey dahi değildi.”
“Utanç tehdidi kızların yakasını bırakmıyordu. Giyim ve makyaj tarzları hep bir şekilde fazla bulunuyordu: fazla kısa, fazla uzun, fazla açık, fazla dar, fazla göz alıcı.. Ayakkabılarının topuk yüksekliği, kimlerle görüştükleri, nereye gittikleri, eve kaçta döndükleri, aydan aya apış araları, her şeyleri toplumun tamamının didikleme konusuydu…. Hiçbir şey, ne zeka ne eğitim ne güzellik, hiçbir şey bir kızın cinsel itibarı, yani evlilik piyasasındaki değeri kadar önem taşımıyordu… “Evlenmeden önce biriyle yatarsan, kimse seni istemez,” denir; bu sözle kastedilen piyasanın erkek tarafının ıskartası, yani sakat, hastalıklı ya da daha da kötüsü boşanmış bir adam hariç “hiç kimse”ydi. Evlenmeden çocuk doğurmak, bir kadın için hiçbir değerinin kalmaması, suçunun meyvesiyle onu kabul etme fedakarlığını gösterecek bir adamın karşısına çıkması dışında bütün umudunu yitirmesi demekti.”