-Sakın aşka düşme...
Diye tembihlemişti bana.
+Neden gider misin bir gün benden?
Demiştim.
-Başlamak bitmenin, gelmek gitmenin habercisi... Yaşamaya başlamanın bedeli bir gün ölecek olmak değil midir?
Demişti.
+Sen gidersen ben de giderim ama.
Demiştim.
Japoncada meşgul kelimesi kalp ve kaybetmek karakterlerinin birleşiminden oluşur. Yani meşgul olan insanın kalbini ve duygularını kaybedeceğini atfedilir.
Elindeki iki taştan birini denize atarsan geriye bir taş kalır. İki ağaçtan biri kurursa geri bir ağaç kalır. Ama âşık olan iki kişiden biri giderse geriye yarım kişi kalır.
Bu kalp titreten yalnızlığımın bir sebebi var. Omzumdaki bu huzursuzluk yükünü yere nasıl indirebileceğimi biliyorum. Ne olurdu şimdi burada olsaydı, ne eksilirdi evrenin sayılara sığmayan parçalarından? Bütün kötülüğü içine alabilen dünya bir sevgiye mi dar gelmişti?