Şiddet ve acı görüntülerinin yığını algının olaydan tümüyle kopmasına yol açar, çünkü olay yoğun bir dikkat, bir ürkme gerektirir. Sadece dikkatimizin parçalı niteliği bile bu ürkmenin gerçekleşmemesi için yeterlidir.
Feragat yönelimsiz bekleyişin temel niteliğidir. Feragat verir. Bizi hazırda olmayana duyarlı kılar. Tüketimin karşıtıdır. "Feragat etmeye ve feda etmeye üzücü katlanış, bir teslim alıştır," der Heidegger. Acı bir eksiğe işaret eden öznel bir duyum değil bir alış, hatta varlık-alışıdır. Acı yetenektir.
Acı başka bir görünürlük sağlar. Günümüzde yitirmekte olduğumuz bir algı organıdır. Dijital düzen anestetiktir. Belli zaman ve algı biçimlerini ortadan kaldırır.
Hazırdaki dünya aurayı, hatta rayihayı yitirir. Oyalanmaya fırsat vermez. Hazırda olmayıştır ötekinin başkalığını, ötekiliğini niteleyen. Onu bir tüketim nesnesi olmaya düşmekten korur. "Kadim mesafe" olmaksızın öteki bir Sen değildir. Şeyleşerek O olur. Ötekiliğine seslenilmez, ele geçirilir.