Gün geliyor hiç tahmin etmediğin şeyler oluyor, hiç ummadığın hayaller gerçekleşiyor, asla geçmeyecek sandığın hüzünler geçiyor. Zaman çok tuhaf bir kavram. Yalnızca mevsimler değişmiyor, sadece meyveler olgunlaşmıyor ya da bir tek vakit geçmiyor. Zamanla duygularda degisiyor, insanda olgunlaşıyor, acılar geçiyor. Zaman bana çok şey öğretti! Fakat en güzeli sabretmekti. Çünkü yalnızca bu şekilde biraz geriye çekilip her şeye etraflıca bakabiliyor insan. Çünkü öfkeyle, kızgınlıkla ya da kırgınlıkla kör oluyorsun. Sadece sakin bir ruhla düşünerek doğruları görebiliyorsun. Aradan yeterince zaman geçtikten sonra çok daha iyi anlıyorsun her şeyi. Bazı savaşları boşuna vermişim, bazı durumlara boşuna katlanmışim ve bazı insanları iyi ki kaybetmişim diyorsun... Yani üstesinden gelemiyorsanız zamana bırakın efendim, o halleder, inanın...🍂
Geçmişimiz de bir çöplüktür nihayetinde. Sevgilinizin ağır ağır yürüyüşünü seyrettiğiniz bir an ile yerlerde sürüklendiğiniz bir an aynı hafıza çöplüğünde koyun koyuna kokuşur. En güzelini seçip hatırlamak isterken en kanlısı da kendini unutturmaz.
"Yanımda olmanı istiyorum diyemediğim için bu yağmur içimi ıslatıyor dediğimi nasıl anlamaz? Düpedüz sarıl bana dedikten sonra, sarılmanın ne anlamı kalır ki?"