Yazar:
Şebnem İşigüzel
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Mükemmel bir eser...
Daha iyi nasıl ifade edilebilirim diye düşündüm ve kelimenin karşılığı fevkaladenin fevkinde olarak karşıma çıktı.
Bu kitap baştan belirteyim, sizi bir hayli sarsacak, biraz huzurunuzu kaçıracak ve içinize taş gibi oturacak.
Şebnem İşigüzel 'Çöplük 'le postmodern yazarlığın hakkını ziyadesiyle vermiş.
Yazdığı eserlerinde kendine yeni bir dünya kuran yazar okurunu da bu kurguya davet ederken kendisi de anlatıcı yazar olarak kitaba dahil oluyor.
Taklidi anlamak için önceki eseri bilmek gerekir ilkelerine bağlı kalan okurlar Işigüzel'le Postmodern romancılığa doğru uzanan yolculuğunda kendisine ilham veren Dumas, John Fowles ve Tolstoy’un rüzgârının hafiften esintisini hissetmekle kalmayacaklar üzerine Gustav Flaubert'ten alıntılar ve adından da sıklıkla bahsedildiğini göreceklerdir.
Kitapta diğer okurlarında ilgisini çekeceğini düşündüğüm bölüm yazarın romanda yer alan karakterleri ile yaptığı röportajlardan oluşan son kısımlardı.
Kitap final yaptıktan sonra merak edilen soruların cevapları böylelikle bir bir yanıta ulaşıyor .
Karşımızda çok zeki bir yazarın olduğunu söylemeden geçmek istemiyorum. Hal böyle olunca da kurguladığı hikâyesinde kendisini bir yazar olarak bulundurduğu satırlarda yine eserinin asıl sahibi olarak kurguda ki Şebnem İşigüzel'i eleştiren, irdeleyen, didik didik eden bir yazar karşımıza çıkıyor.
Okurda tamamen gerçeklik algısını kurgunun üstünde tutmayı çok ama çok iyi başarıyor.
Yavaş yavaş ,sindire sindire okuduğum bir eserdi 'Çöplük ' .
Kitabın sonlarına doğru hem bitsin diye meraklandığım hem de hiç bitmesin diye kıymete bildirdiğim bir kitap oldu. Sanırım 2024 öncesi ve sonrası kadın yazar favorim olacağı bir yazarla tanışmanın heyecanını yaşadım okuma sürecinde.
Bir yazarın kitabıyla tanışmadan önce yazar ve
Çöplük,iki kadının yarım kalan hayatını anlatır.Rus satranç oyuncusu Kasparov kadar iyi satranç oynayan Leyla ve dünyaca ünlü orkestra şefinin biyografisini yazmaya çalışan Yıldız.Farklı başlıklarda anlatılan bu iki kadın kendilerini huzursuz eden geçmişlerinden koparak yeni bir hayata başlarlar.Onlar gibi çöplüğe düşen herkesin bir hikâyesi vardır.Kimi kaza kimi hata kimi yaşadığı travma sonucu oradadır.Küllerinden yeniden doğan,kendi krallıklarında yaşamaya başlayan bu insanların birçoğuna yeni isimler verilmiştir.
Eserde ötelenen,bastırılan,dışlanan duygular çöp metaforuyla verilir.İnsanların olduğu gibi toplumların da hafızaları rahatsız edici anılarla doludur.Geçmiş,kahramanlarımızın peşini yeni mekânlarında da bırakmaz.Bazen bir haber kupürüyle,bazen bir anahtarla bazen de hayalet silüetinde karşılarına çıkar ve onları huzursuz eder.O tiksindiğimiz,dışarı attığımız çöplük aslında hayatımızın bir parçasıdır.Fark etmesek de bütün hayat çöpten ibarettir.Leyla’nın çöplükteki hamleleri belleğindeki satranç kuralları ile uyumludur.
Postmodern anlatımın özelliklerini taşıyan eserde metinlerarasılık,üstkurmaca,masalsı anlatım gibi özelliklere rastlarız.Sık sık olaya dahil olan anlatıcı ,Leyla’nın hayatının eksik kalan yönlerini Yıldız’ın hayatıyla tamamlamaya çalışır.Sürekli dinamik tuttuğu okuyucu bu iki hayatı karşılaştırır,kurgu ve gerçek ekseninde gidip gelir.Romanın sonuna eklenen röportaj ve öykü de bize yarım kalan hayatları tamamlama imkânı verir.
Çöplükte yaşananların bir kadın olarak tahammül sınırlarımı aştığını söylemeliyim.Eseri bu anlamda öğrencilerime önermiyorum.Hâlâ burnuma çöp kokuları gelmesini ise yazarın bu distopik eserdeki başarısına bağlıyorum.
Leyla ve diğerleri kendilerini sokağa atarak bu dünyanın düzeninden mi uzaklaşmak
Çöplük kolay kolay özetlenecek bir kitap değil.. ''Geçmişimin olmadığını sanırdım. Çünkü hayat hep beni ileriye götürürdü bir rüzgar gibi. Bugün bir geleceğimin değil, geçmişimin olduğunu anladım.''
Kurgusu harika ...
Kitap okumayı sevenlerin ortak bir mutluluğu vardır , iyi bir yazarla daha tanışmak …
Bu öyle bir hazdır ki bence çok az kişi bunun farkındadır.
Şebnem İşigüzel işte benim için öyle oldu.
Leyla ve Yıldız ile beraber anlatıcı rolünde kendini Çöplük’ e ait kılarken yan karakterlerinin de beslendiği geniş bir alan oluşturmuş okuyucu için yazarımız.
İki farklı kadın ama bir bütün…
Birbirlerinin tamamlayısı olurken bu dünyanın çirkinliğinin temsili çöplüğün en derin halinde yaşayan Leyla ile kendi evinde kurduğu çirkinliğinde Yıldız.
Satranç , müzik , büyük yazarlar birer birer kitaba hizmet etmiş başroller.
Kurgu mu gerçek mi emin olamadığınız noktaların gerçekliğinde kitaba son noktayı koyarken aslında hayat gibi kesin sonların olmadığını anlatan son bölüm. Şaşırtıcı ve de şüphe ettirici.
Yazarın gerçekçi kalemi rahatsız edici noktalara gelse bile iyi bir şeyler okumanın keyfi ile üzeri örtülebiliyor.
Çöplüklerin bizlere uzak hayalü belki ancak böyle okuyucunun zihnine kazınabilirdi ki oda çok iyi başarılmış emin olun.
Tanışılması gereken bir yazar.
(Söylemek zorundayım dini kavramlara karşı kullandığı bir iki cümle okuyucu olarak beni üzdü. Fikir sunmak ile hakeret etmek bambaşka şeyler. )
Yıldız ve Leyla arasında bağlantı arayışlarım sonunda yerini buldu. Şebnem yine dedektifçilik oynattı bana. Farklı bir tarz bu. Sarmaşık kitabını da çok sevmiştim ama burda geçen isimleri hiç hatırlayamadım.
Yazarın okuduğum ilk kitabı.Kitap aklıma geldikçe hala burnuma çöp kokusu gelir ve satranç.Okuduğum en iyi kurgulardan biri diyebilirim.On yıldır hala etkisini taşıyorum.
Jean Christophe Grange okuduğumda evsizlige merak saran ben bu kitabi okuduktan sonra inanılmaz irkildim olayın romantik boyutundaymisim oysa gerçekler epey farkli ve can acıtıcı. Zaten kis mevsimini sevmiyordum simdi birde evsizlerin ısınma mücadelesi surekli aklıma geliyor (yazarın taksimde isyerlerinin havalandirmalarinda ısınmaya çalışan evsizleri anlattığı sahneden dolayi) sarsıcı bir kitap...
Okuduğum en güzel romanlardan biri diyebilirim. Sevmiştim hala da seviyorum aslında. En sonda romanın kahramanları ile röportaj diye aslında uydurma olan bir bölüm var orayı okumazsanız çok şey kaybedersiniz çünkü kitabı sonu tamamen değişiyor diyebilirim.
ÇöplükEdebiyat
Sarsıcı bir kitap. Leyla ve Yıldız. Ayrı ama aslında bir.
Başarılı bir satranç oyuncusu Leyla ve dünyaca ünlü bir şefin biyografisini yazan akademisyen Yıldız.
Yaşamını bir çöplükte, kötülüğün içinde geçiren Leyla, annesinin hayaletiyle evinde içindeki kötülüğü yeşerten Yıldız.
Karakterlerin hezeyanlarını okurken Şebnem İşigüzel anlatıcı olarak romana dahil oluyor ve dünyaca ünlü yazarlardan alıntıları da bize aktarıyor.
Kitapta vurgulanan "geçmiş" bazen bir anahtar, bazen bir gazete kupürü bazen de bir hayalet olarak bize aktarılmış.
Bazı sahnelerde mideme yumruk yemişim gibi hissetsem de asıl yumruk kitabın son kısmında beklemediğim anda geldi.
Kitaba sahaf arkadaşın tavsiyesiyle başladım ve böylelikle yazarla tanıştım. Bu kitap için sayfalarca analiz yaptım ama kitabın sonuna gelince kitabın ne tamamen gerçeği yansıttıgını, ne kurgu oldugunu ne de bu dengenin iyi yakalandığını gördüm. Diğer yorumlara başlamadan göz atmıştım, kitaptan çok ciddi beklentilerim vardı, adı çok orijinaldi ve nereye gidecegini çok merak ederek tamamladım. Çöplüğün dahi kendi kuralları olduğu, sokakların acımasızlığı, bir nesnenin/insanın çöpe dönüşmesini nasıl ifade edecegini bekliyordum ama istediğim gibi çıkmadı. Zaten kitap tamamlanmış bir hikaye içermiyor, karakter analizleri ve hikaye geçişleri çok zayıf/kopuk kopuk. Yazar uzun ve karmaşık cümlelerle o kadar yoruyor ki okuyucuyu nerede oldugumuzu unutuyoruz. İyi şeyler yok mu içerisinde tabi ki var; öncelikle emek vermiş, uzun cümlelerle bizi bogsa da etkili cümlelere rastlamak mümkün. Leyla'nın küçük bir çocuk olmasına ragmen Dünya siyasetindeki kutuplaşmadan nasibini alması, Yıldız'ın anne hayaleti baskısı, ikisinin de sevgi görmemesi, birinin sokakta diğerinin korunaklı evinde yasadıkları başlarda beni çok etkiledi ama bir hikaye ancak bu kadar yazılamaz! Leyla masum iken (emin degilim ne yasadıgından her sey bulamaç olmuş) Yıldız'ın işlediği suça kadar her sey kabul edilebilirdi ama onun gibi ciddi sorunları olup da tedavi olmayan ve normalmiş gibi davranan insanlar aramızda yasıyor. Hikaye boyunca Yıldız ve Leyla etkileşimini bekliyoruz ama gerçekleşmiyor.
Dedim ya bu kitaba cok uzun analizler yaptım diye kitap sonunda o kadar anlamını yitiriyor ki hepsi çöp oldu. Görüştüğü hikaye kahramanları da benle aynı fikirde kitabı hiç begenmedi. Elinde bu kadar done varken yazamamış adeta. Zaten karmaşık olan kitabın yazarın başka kitaplarına referans vermesi de yeni tanısan
Yazar Hakkında
Şebnem İşigüzelYazar · 20 kitap
İlk ve orta öğrenimini Yalova'da tamamladıktan sonra İstanbul Üniversitesi Antropoloji bölümüne girdi. Pek çok dergi, gazete ve televizyon kuruluşunda muhabirlik ve editörlük yaptı. 1993 yılında ilk kitabı olan Hanene Ay Doğacak ile Yunus Nadi Öykü Ödülü'nü kazandı. Bu kitabı Öykümü Kim Anlatacak (1994) ve ilk romanı olan Eski Dostum Kertenkele (1996) takip etti ve Eylül 2009 da "Kevnedostê Min Gumgumok" ismiyle Ronî War tafından Kürtçeye çevirildi. Bir kız (Tamar) ve bir oğlan (Ararat) annesi olan yazar hayatını yazarak sürdürmektedir.
