İnsanların at arabalarına koyulduğunu gördüm. Sırtlarında sarı renkte altı köşeli yıldızlar vardı. Arabayı çeksinler diye kırbaçlanıyorlardı. Arabadakiler neşeliydi yolda ilerlerken.
O an… Kimse ağlamıyordu… Kimse konuşmuyordu… O zaman bile şaşırtmadı bu beni. İnsanların yaklaşan ölümlerini sezince çoğunlukla ağladığını, bağırdığını okumuştum kitaplardan, ama o an, tek bir damla gözyaşı dahi gördüğümü hatırlamıyorum. Küçücük bir damla bile…