esra
@netocka
Kaç yaşında olursa olsun, herkes çocuktur. Hiçbir şey anlayamaz.
Ancak savaştan sonra büyüklere olan güvenimizi kaybettik ve hayata dair söyledikleri her şeyin tam tersini yaşamanın doğru olduğunu düşünegeldik. Devrim de aşk da dünyanın en iyi, en zevkli şeyleriydi. Büyüklerin bize, tam da bu sebeple, göz göre göre yalanlarının ekşi üzümlerini yutturmaya çalıştıkları aşikârdı. Bense insanın aşk ve devrim için doğduğuna inanmak, hatta emin olmak istiyorum.
Yıkım, acıklı ve üzücü olmasının yanı sıra güzeldir. Yıkımın, yeniden inşanın, mükemmel hâle getirmenin hayali... Yıkım bir kez meydana geldiğinde, yeniden inşa günü ebediyen gelmeyebilir; ama içimdeki bu aşkın gerektirdiği üzere yakıp yıkmalıyım. Bir devrim başlatmalıyım.
Sanki sonbaharın alacakaranlığında, ıssız bir yerde, çığlıklarıma cevap alamaz bir hâlde tek başıma kalmıştım. Daha önce tatmadığım bir korku tarafından ele geçirilmiştim. Aşk acısı denen şeyin bir parçası mıydı bu da? Issızlığın ortasında dikilirken güneş batmıştı ve gecenin çiyi üstüme yağarken ölmekten başka çarem yokmuş gibi hissettim. Gözyaşı dökmeden ağlıyor, omuzlarım ve göğsüm sarsılarak hıçkırıyor, nefes almakta güçlük çekiyordum.
Ha bugün ha yarın derken, koridorda yankılanacak mutluluğun ayak seslerini beklemekle geçiyor ömrüm fakat nafile. Ah, hayat denilen şey çok acımasız.