Seni, sen giderken gelen yağmurlara emanet ettim
O çok sevdiğin kır çiçeklerine, vazgeçerek sonbahardan
Seni taze ılk baharlara emanet ettim
Seni çıkmaz sokaklardan uzun yollara
Karanlıktan, aydınlığa emanet ettim
Derinlerden bulutlara, siyahlardan beyazlara emanet ettim
Tüm yazgıları silip ellerimle, seni başka bir kadere emanet ettim
Seni kendimden sakınıp, bir başka kalbe emanet ettim
Seni bir felaketten esirgeyip, bir umuda emanet ettim.
Cem Adrian
“Bir şeyler yapıyorum, yürüyorum, konuşuyorum, yemek yiyorum yani her zaman yaptığım işleri sürdürüyorum ama nasıl anlatsam, bir boşluk duygusu içinde. Sanki içimde derin bir hiçlik var.”
Zülfü Livaneli, Huzursuzluk