Birkaç büyük valiz toplayıp kendine veda edebilse, kendine iyi bir yaşam dileyebilse, tüm anılar için kendine teşekkür edebilse, uzunca bir an için kendine sevgiyle bakabilse ve sonra çenesini dikip kapıyı sessizce kapayabilseydi keşke.
Suçlama oyunu bazen yorucu olabiliyordu. Suçlama oyunu aklınızı kaybetmenize neden olabilirdi. Sonsuz sonuca açılan seçimler, dikkatsizce seçtiğiniz bir yolun her seferinde milyonlarca başka yola ayrılması ve sizi asla geri dönüş yolunu bulamayacağınız bir yolculuğa çıkarması…
Kendimizi kapsama kapasitemiz doğrudan annemizin bizi kapsama yetisine bağlıdır. Kendi annesi tarafından hiç kapsanmamışsa bilmediği bir şeyi bize nasıl öğretecektir? Kendini kapsamayı hiçbir zaman öğrenememiş biri, hayatının geri kalanında Bion’un “adsız korkular” dediği kaygı yüklü duygularla başa çıkmak zorunda kalır.