İnsan annesini nerdeyse bilmeden, duymadan sever, çünkü yaşamak gibi doğal bir şeydir bu; bu aşkın köklerinin derinliği de ancak son ayrılış dakikasında anlaşılır. Başka hiçbir sevgi karşılaştırılamaz bununla, çünkü ötekiler bir karşılaşma sonucudur, bu ise doğuştandır, ötekileri yaşamın rastlantıları sonradan getirir bize, bu ise daha ilk günümüzde, kanımızın içinde yaşar. Hem sonra, hem sonra çocukluğumuzun kendisidir bu, yarı yarıya yitmiş çocukluğumuzun; öyle ya, o küçük kızlık yaşamımız bizim olduğu kadar onundu da.
Sayfa 118 - Can Yayınları